درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
اگر «ابد و یک روز» را ملموسترین و طبیعیترین بازنمایی روستایی از یک تراژدی خانوادگی بدانیم یا «متری شیش و نیم» را به واسطهٔ شخصیتپردازی دقیقتر و کاراکترهای ماندگارش به خاطر آوریم، هنوز هم جاهطلبی و جسارت فیلمساز در خلق موقعیتها و لحظات غافلگیرکنندهٔ «برادران لیلا» برایمان جذاب خواهد بود؛ اما «زن و بچه» بیش از هر فیلم دیگری در کارنامهٔ روستایی اثری است که بر ظرفیت احساسی مخاطبانش تکیه میکند و بار عاطفی درام را بیش از آنکه از دل موقعیتها و شخصیتها استخراج کند، بر احساسات لحظهای بیننده بنا میکند.