مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
خبرنگار صرفا یک «پیامرسان» نیست، او «معمار واقعیت اجتماعی» است. ما در دنیایی زندگی میکنیم که واقعیتها نه آنگونه که هستند، بلکه آنگونه که روایت میشوند، تجربه میشوند. روز خبرنگار، فرصتی است برای تامل در این حقیقت: وقتی از خبرنگار سخن میگوییم، از «اعصاب محیطی جامعه» حرف میزنیم؛ اگر این اعصاب ملتهب باشد یا قطع شود، کل ارگانیسم جامعه دچار اختلال در درک پیرامون خود میشود.
گروه اندیشه: یادداشت دکتر هادی خانیکی استاد دانشگاه در روزنامه اعتماد، با پیوند زدن تجربه روزنامهنگاری به نبرد با بیماری در کتاب «همنشینی با سرطان»، هر دو را زیستن در وضعیت تعلیق، مواجهه با رنج و ایستادگی اخلاقی میداند. نویسنده با اشاره به فشارهای ساختاری و بحران اعتماد، بر «اخلاق مراقبت» و صیانت از کرامت انسان در خبر تاکید میکند. او تبدیل رنج به گفتوگو را راه دستیابی به امید جمعی و پاسداشت روزنامهنگاران را حافظ سلامت حافظه جامعه میداند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
شفقنا – اعتماد نوشت:«مظنونین همیشگی»؛ این عنوانی است که صداوسیما برای مستندی انتخاب کرده که بنا داشت شامگاه یکشنبه درباره فعالان محیط زیستی و مرحوم کاووس سید امامی پخش کند. مستندی که خبرگزاری صداوسیما عصر روز یکشنبه و ساعاتی پیش از پخش آن از شبکه ۳ سیما، از نمایشاش خبر داد و انتشار این خبر کافی بود تا نگرانی کسانی که بیش از ۶۵۰ روز گذشته پیگیر وضعیت فعالان محیط زیستی بازداشتی بودند را دوچندان کند.
شفقنا-ابراهیم متقی استاد دانشگاه در روزنامه اعتماد نوشت: ایران و بسیاری دیگر از کشورهای حوزه خلیجفارس که در روند جنگ رمضان و روزهای پس از آن دچار چالشهای امنیتی، راهبردی و اقتصادی شدهاند، در «منطقه کمربند شکننده» قرار دارند.
شفقنا- بهروز بهزادی مدیر مسئول روزنامه اعتماد به مناسبت صد سالگی روزنامه اطلاعات نوشت: دیروز روزنامه اطلاعات یکصد ساله شد. گذشت یک قرن از حضور حرفهای یک رسانه در ایران بیانکننده فرهنگ مطبوعاتی کشور است؛ فرهنگی که با مشکلات بسیاری روبهرو بوده و اینک نیز روبهرو است چرا که وظایف یک رسانه برای مردم و مسوولان هنوز ناشناخته مانده است. یکصد سال پیش که شادروان عباس مسعودی در نوزدهم تیرماه ۱۳۰۵ «اطلاعات» را در یک صفحه منتشر کرد قصد داشت که در کنار آژانس خبری آناتولی ترکیه و رویترز انگلیس که در ایران معروف بودند، «اطلاعات» را به مرکزی برای انتشار اخبار داخلی و خارجی در ایران تبدیل کند.
مورد سؤال قرار گرفتن وزیر اطلاعات دولت مورد حمایت اصلاحطلبان تنها یکی از مشکلات و دردسرهایی است که روابط شخصی محمدعلی نجفی برای جریان اصلاحات ایجاد کرده است. گرچه اصلاحطلبان تلاش میکنند ماجرا را خیلی عادی جلوه دهند و حتی برای قتل عمد هم توجیهاتی بتراشند تا خیلی هم اقدام جنایتباری به نظر نرسد!
شفقنا- علی ودایع در یادداشتی که در روزنامه اعتماد منتشر کرد نوشت: تبادل «آتش تاکتیکی» میان تهران و واشنگتن به پای ثابت زیرنویس اخبار تبدیل شده است. عادیسازی زد و خوردها در قلب آتشبسی ظاهری، نشان میدهد که «تفاهم اسلامآباد» چیزی جز یک لایه نازک یخ روی آتشفشان نیست؛ وضعیتی بهغایت پیچیده که هر لحظه پتانسیل پرتاب به فاز یک جنگ تمامعیار را در خود دارد. در شطرنج خونین خلیجفارس، جایی که باروت و نفت با یک جرقه به هم میرسند، صلح هرگز یک استراتژی نبوده و نیست، بلکه صرفا تنفسی تاکتیکی برای پر کردن خشابهاست. حالا در تنگه هرمز، عقربههای ساعت به وقت صفر جنگ تنظیم شدهاند؛ جایی که موازنه عریان وحشت، تفاهمهای کاغذی را به سخره میگیرد.سایه سنگین ناوهای هواپیمابر امریکایی بر آبهای تیره خلیجفارس و رقص پهپادهای انتحاری ایران در آسمان هرمز، نشانهای سخت از یک واقعیت تلخ است؛ «در خاورمیانه، دیپلماسی بدون اتکا به لوله تفنگ، تنها یک شوخی فانتزی است.» کسانی که فکر میکردند تفاهم اسلامآباد میتواند غول جنگ را در چراغ جادو حبس کند، کوران بیرحم رئالیسم را نادیده گرفته بودند. امروز در جغرافیای تنگه هرمز، جنگ همزمان دو روی یک سکه است؛ در محاسبات روی کاغذ و پشت میزهای مذاکره «خیلی دور» جلوه میکند، اما در نگاه فرماندهان خط مقدم، به اندازه فشردن یک ماشه «خیلی نزدیک» است. ماشهای که فروپاشی کامل تفاهمات نیمبند را کلید خواهد زد.
منطق بیرحم آنارشی در هرمز- امروز در روابط بینالملل، هیچکس به نیتها اعتماد نمیکند؛ چون در نظام بینالملل، «آنارشی» یا همان بیدولتی مطلق حاکم است. در این بازی بیرحم، کشورها شبیه به بوکسورهایی هستند که در یک اتاق تاریک دست و پا میزنند؛ هر حرکتی از سوی رقیب، بوی خون میدهد. تنگه هرمز، ویترین تمامعیار این سیستم خودیار است. وقتی پنتاگون برای عقب راندن سایه تهدیدها، ناوگروه جدیدی را به منطقه گسیل میکند یا سامانههای پدافندیاش را به رخ میکشد، از دید خودش در حال «تحکیم امنیت» است؛ اما در اتاق جنگ تهران، این حرکت چیزی جز آرایش هجومی برای یک شبیخون احتمالی تفسیر نمیشود.
شفقنا- علی آهنگر در روزنامه اعتماد نوشت: جنگ ایران و امریکا بر سر نفت و تنگه هرمز تازگی نیست. رویارویی دو قدرت در این آوردگاه به سال ۱۳۶۶ بازمیگردد. اما چیزی که امروز جنگ نفتکشها را به روی صحنه بازآورد، بیانیه شوکهآور ترامپ در صفحه شخصیاش بود. او شامگاه دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵ بیانیهای را انتشار داد که مسیر تاریخ را در تنگه هرمز دگرگون میکند. ترامپ در این بیانیه که باید در تاریخ ثبت شود، نوشت: «… از این لحظه به بعد، ایالات متحده امریکا به عنوان «نگهبان تنگه هرمز» شناخته خواهد شد، اما به عنوان یک امر عادلانه، برای هرگونه هزینه لازم جهت تامین ایمنی و امنیت این بخش بسیار پرتنش جهان، با نرخ ۲۰ درصد روی تمام محمولههای حمل شده، جبران خواهد شد.» هر چند عبارت «نگهبان تنگه هرمز» در این بیانیه یاوهگوییِ آرزومندانه است، اما مهم آن بخش بیانیه است که میگوید امریکا برای تامین امنیت کشتیرانی در این تنگه، ۲۰درصد از ارزش محموله و بار آنها عوارض خواهد گرفت. این جمله از آن جهت بسیار مهم است که موضع ایران در خصوص اخذ عوارض از کشتیهای عبوری را به طور کامل و روشن تایید میکند.