برچسب روایت اصفهان

در پی رسیدن به مفهوم شهر زندگی، چهار لایه تعریف شده است: لایه نخست، زیست‌پذیری است که مسائل سطحی و حداقلی از موارد لازم جهت زیست انسان را شامل می‌شود …

فرهنگ شهروندی را عموماً با اخلاق شهروندی می‌شناسند. کمک‌کردن عموم شهروندان به یکدیگر از جمله کنش‌های اخلاقی برسازنده این حوزه است. شهر زنده را با یاری و مساعدت شهروندان در حق یکدیگر می‌توان شناخت.

شهر چگونه ممکن می‌شود؟ ما چطور از روابط خانوادگی یا دوستی‌های قبیله‌ای به روستا می‌رسیم و بعد چگونه از روستا به شهر؟ یکجانشینی، انبوه‌شدن آدمیان، به‌کارگیری مصالح نو، ساخت راه، عرضه و تقاضا و… کدام‌یک، شهربودن را ممکن می‌سازند؟

نمی‌دانم شما انیمیشن «پاکوچولو» را دیده‌اید یا نه؟! «پاکوچولو» داستان موجوداتی افسانه‌ای است که سال‌ها با دانسته‌های اشتباهیِ خودشان زندگی خوبی داشتند.

در قبال فرهنگ، مهم‌ترین امری که باید موردتوجه باشد، استعدادش برای توخالی‌شدن است! اتفاقا در لحظاتی که فرهنگ بسیار متعالی می‌شود، توخالی می‌شود.

فهمیدنی‌ترین زبان برای مردم، زبان قصه است و اگر کسی بخواهد با مردم سخن بگوید و اراده آن‌ها را به صحنه بیاورد، به‌ناچار باید به سراغ استعاره و اسطوره و قصه برود.

شهرداری‌ها از بدو تأسیس در ایران همواره درگیر حجم گسترده‌ای از تعارضات با مردم بوده و هستند. حجم این تعارضات آن‌چنان عظیم است که گاهی در ادبیات مدیران شهر «اجتناب‌ناپذیر» خوانده می‌شوند …

صِرفِ قانونی یا غیرقانونی عمل‌کردن نهادهایی همچون شهرداری، ملاک خوبی برای تشخیص ایجاد یا عدم ایجاد تعارض با مردم نیست. به بیان دیگر، همه تعارض‌های مردم با شهرداری، از عمل‌نکردن این نهاد به قانون نشئت نمی‌گیرد.