برچسب رهبر کبیر انقلاب

نسبت فکری آیت‌الله طالقانی با امام خمینی را نمی‌توان صرفاً با کلماتی، چون دوستی یا همفکری توصیف کرد؛ این یک اتحاد قدسی بود. هم رِسی این دو، در هم افزایی خرد و اراده، تفسیر و تکلیف و عرفان و انقلاب نمود یافت. آنان نشان دادند، وقتی علم با ایمان و بصیرت با شجاعت گره بخورد، هیچ قدرتی نمی‌تواند جلوی اراده ملت را بگیرد. خمینی کوه استوار رهبری بود و طالقانی، خرد جاری در کالبد انقلاب اسلامی

همه کار‌ها توسط خود مردم انجام می‌شد. همه نسبت به هم مهربان و اهل مدارا شده بودند. اگر در خیابان تصادفی روی می‌داد، راننده‌ها صورت همدیگر را می‌بوسیدند و از خسارت ماشین‌هایشان می‌گذشتند و می‌گفتند فدای سر امام! کاش از آن همه مهربانی و معنویت و گذشت کمی باقی می‌ماند تا در آن فضای همدلی، به‌سرعت انقلاب را به اهداف خود می‌رساندیم.

تاکتیک بدیع و ارزشمند امام خمینی که هایزر آن را سیاست «قلب و گل» نامیده بود، سفارشی بود که ایشان به مردم کردند تا با سربازان با گل روبه‌رو شوند و در برابر آنان از روش‌های خشونت‌آمیز خودداری کنند. این شیوه، قلوب نظامیان را به سوی انقلاب جلب کرد و اکثر آنان در برابر این تاکتیک هوشمندانه خلع سلاح شدند و در برابر لطف مردم به گریه افتادند

به شهادت تاریخ، رویداد‌های بزرگ بر روحیه و زیست رهبران نادر و کم‌بدیل بی‌تأثیر است. امام‌خمینی نیز بر حسب روایت اطرافیان در شرایطی که رژیمی ۲ هزار و ۵۰۰ ساله به دست پیروانش در حال انقراض بود، علاوه بر انجام وظیفه زعامت، هرگز تغییری در برنامه روزانه خویش نداد. این امر به ویژه در مسائل عبادی، پیوند عاطفی با ملت و استفاده از امکانات، ظهور بیشتری داشت