تاریخ معاصر ایران، آینه تمامنمای تفاوت دو تفکر است؛ پادشاهان بزدلی که در روزهای بحران، جان خود را برداشتند، ثروت ملت را غارت کردند و در تیمارستانهای غرب آواره شدند؛ و در نقطه مقابل، رهبران الهی که در اوج تهدیدها، هیچ پناهگاه و سنگری جز «مردم» نخواستند و در نهایت، برای همیشه در قلب این آبوخاک جاودانه شدند.