مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
یک شخصیت چندوجهی از قرن هفتم هجری از دل تاریخ سر بیرون میکشد تا بهانه تعامل فرهنگی و گفتوگوی تازه میان دو شهری باشد که قرنهاست داعیه فرهنگ دارند. قطبالدین شیرازی این بار به لطف هوشمندی، پژوهشگری و نازک طبعی مدیری اصفهانی زنده میشود تا اصفهانیها و شیرازیها روزگاری را به خاطر آورند که یک […]
سعید ارکانزاده یزدی، روزنامهنگار و پژوهشگر ، با بیان اینکه زندگی در دوران مدرن ما را نیازمند ابزارهایی میکند که یکی از آنها رسانه است، میگوید: «رسانههای رسمی و جریان اصلی در ایران در حال ازدستدادن مرجعیتشان هستند. اگر این مرجعیت بهطورکلی از بین برود، ما با نقصی مواجه میشویم که با پیامرسانها، رسانههای ماهوارهای و شبکههای اجتماعی و… پر نخواهد شد.»
بسیاری از ما حتی نسلهای جوانتر نصرالله وحدت را در قالب همان پسر خوشقلب فقیر فیلمهای دهههای 40 و 50 به یاد میآوریم. زمانی که مانند نمایندهای از طبقه خاصی از مردم با یک دختر پولدار آشنا میشد و این آغاز ماجرا بود. وحدت در بیش از 43 فیلم حضور پیدا کرد که در بسیاری از آنها در کسوت بازیگر و کارگردان حضور داشت و بهجرئت میتوان او را یکی از محبوبترین بازیگران قبل از انقلاب ایران دانست اما خاستگاه این بازیگر اصفهانی پرکار سینما که شب گذشته در سن 95 سالگی درگذشت؛ تئاتر بود.
خیلیهایمان نصرتاله وحدت را در رل همان پسر خوشقلب فقیر فیلمهای دهههای 40 و 50 به یاد میآوریم. آن آدم صمیمی و بیریا که در کار بازیگری هم بینقاب بود. سالهاست نتوانستهایم آثار وحدت را روی پرده سینما ببینیم و سینمای ایران نقدهای مختلفی به کار او و همسلیقگانش داشته، اما این واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت که فیلمهای نصرت اله وحدت تا سالها در سینمای خانگی خانوادههای ایرانی در حال اکران ماند. او بیش از 40 سال نه روی صحنه حضور داشت، نه روی پرده، اما بسیاری از نقشهایش برای نسلی در ایران پررنگ ماند و لبخند را در عصرهای کشدار و ساکت جمعه بر لبهای مردمانش نشاند.
نخستین جشنواره طنز ادبی شهروندی با عنوان «شهر به خیر» به همت اداره توسعه فرهنگ شهروندی و مرکز آفرینشهای ادبی قلمستان وابسته به سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان برگزار میشود. شاعران و نویسندگان سراسر کشور تا سیام آذرماه فرصت دارند آثار خود را در قالب شعر، داستانک (حداکثر 500 کلمه) و کاریکلماتور در موضوعات اخلاق شهروندی (مدیریت خشم، فرهنگ آپارتماننشینی، وندالیسم)، حملونقل عمومی و پاک (رعایت قوانین حملونقل و ترافیک)، فضای سبز و محیط زیست (حفظ و نگهداری فضای سبز، استفاده از گیاهان دائمی در فضای سبز خانگی)، مصرف بهینه انرژی (گاز، آب و برق) و پسماند و بازیافت (کاهش مصرف پلاستیک، کاهش تولید پسماند) به دبیرخانه این جشنواره ارسال کنند.
«نه! » واکنش تقریبا یکسانی بوده که با آن مواجه بوده اند. نوعی ابراز تعجب و منع از سوی جامعه اطراف که سازسازی را برای زنان چندان معمول نمیدانسته، اما آنها ساز علاقه و اراده را چنان کوک کردهاند که نهتنها کسی نتوانسته از مسیر منحرفشان کند، بلکه این روزها به طور جدی و دائمی به ساخت ساز مشغول شوند و از طریق آن روزگار بگذرانند. به همین بهانه، نگاهی به فعالیت پنج زن سازگر ایرانی در شهرهای مختلف داریم. مریم سورنا مهر طبق گفته خودش، اولین کسی است که در ایران بعد از انقلاب به ساخت ساز چنگ پرداخته است.
محمدعلی موسوی فریدنی از اعضای اصلی و قدیمی نشریه زندهرود که به قول خودش، از خشت بنای اول مجله با آن همراه بوده است، به حضور و همراهی مداوم با این نشریه اشاره میکند: ممکن است خودم در شمارهای مطلب نداشته باشم، اما نداشتن مطلب به معنای عدم حضورم نبوده و نیست. نه فقط من، دیگر اعضای مجله هم این موضوع را پذیرفتهاند که بعدازظهرهای سه شنبهشان وقف مجله زندهرود باشد.
حاشیههای تدفین فرید زمانی صدابردار اصفهانی همچنان و با وجود گذشت چند روز از مرگ و خاکسپاری او ادامه دارد. پس از مرگ این هنرمند اصفهانی خانواده و دوستانش خواستار خاکسپاری او در قطعه هنرمندان باغ رضوان اصفهان شدند و حتی تعدادی از هنرمندان به نام موسیقی مانند ایرج خواجه امیری، اردشیر کامکار، علی اصغر شاهزیدی با امضای طوماری بر هنرمند بودن فرید زمانی صحه گذاشتند ولی با ممانعت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان این موضوع عملی نشد و زنده یاد زمانی در قطعهای دیگر به خاک سپرده شد.