برچسب دونالد ترامپ

در حالی که پیام‌های متناقض نتانیاهو و ترامپ فضای رسانه‌ای را ملتهب کرده، تهران ترجیح می‌دهد به‌جای واکنش به تیترها، روی اصل «بی‌اعتمادیِ فعال» بایستد. جنگی که امروز جریان دارد، نظامی نیست، اما تمام‌وقت در ذهن‌ها و در بستر روایت‌ها ادامه دارد.

گروگانگیری آشکار آمریکا در قلب کاراکاس به عنوان پایتخت نفت‌خیز‌ترین کشور جهان نشان دهنده تکاپوی بی‌امان کاخ سفید برای احیای یک جانبه‌گرایی آمریکایی در عرصه سیاست جهانی است.

تحولات اخیر ونزوئلا نشان می‌دهد سیاست خارجی ترامپ، از مواجهه با ایران پس از انقلاب تا برخورد با دولت مادورو، بر منطق ثابتی استوار است؛ منطقی که در آن احساس تحقیر تاریخی، مهار رقبا و کنترل منابع راهبردی -از نفت تا مواد معدنی کمیاب - بر تغییر جغرافیا غلبه دارد و همین مسئله می‌تواند رفتار دولت فعلی واشنگتن را برای تهران قابل پیش‌بینی‌تر کند.

ربایش علنی نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، نه‌تنها این کشور نفت‌خیز را در شوکی سیاسی و امنیتی فرو برده، بلکه نشانه‌ای از ورود آمریکا به مرحله‌ای تازه از مداخله‌گری مستقیم در آمریکای لاتین است؛ اقدامی که با وجود ایجاد بی‌ثباتی مقطعی، می‌تواند به همگرایی منطقه‌ای علیه واشنگتن و تبدیل ونزوئلا به «ویتنام ترامپ» منجر شود.

تماشا یا بهتر است بگوییم روایت چند فِرِیم از آنچه در کف خیابان‌های ایران و تهران می‎‌گذرد، برای به چالش کشیدن ادعای آنهایی که اعتراض مسالمت‌آمیز مردم را به سرقت برده‌ و در توهمات خود، خیال خام براندازی دارند، کافی است.

نماینده کشورمان در سازمان ملل متحد، رئیس جمهور آمریکا را به تشویق بی‌ثباتی سیاسی، تحریک خشونت و تهدید حاکمیت ایران متهم و یادآوری کرد: راهبرد واشنگتن علیه ایران مثل همیشه شکست خواهد خورد.

ترامپ ظرف کم‌تر از ۲ روز باب جدیدی را از دیپلماسی با ایران باز کرد و آن را بلافاصله بست. با این حال تهران می‌داند او فردی است که پلن‌های A و B را هم‌زمان پیش می‌برد و شاید با اتکا به همین آگاهی مبتنی بر تجربه است که ما نیز به طور هم‌زمان از آمادگی متقابل برای دیپلماسی و جنگ سخن می‌گوییم.