برچسب دفاع از حرم

بین همه هیئت‌هایی که می رفت به هیئت ریحانة النبی بسیار علاقه داشت. برای اولین بار که با او به این هیئت رفتم دم در ایستاده بود و عکسی را نشانم داد. پرسید که آیا...

شب میلاد امام حسین (ع) بود و ما در مسیر برگشت از هیئت بودیم. به منطقه‌ای رسیده بودیم که ماشین‌ها و کاروان‌های عروسی ظاهر مناسبی نداشتند. ناگهان پیشنهاد داد امر به معروف کنیم. من تعجب کردم و خواستم مانع شوم.

شور و اشتیاق عجیبی داشت و تاکید می کرد که به حرفش گوش بدهم. با انگشت اشاره کرد و گفت که وقتی شهید شدم مرا آنجا دفن کنید.

مرا صدا زد از من و برادرم عذرخواهی کرد و طلب حلالیت داشت. کیف پولش را در آورد و تکه کاغذی به من داد. گفت که اگر زنده نماند آن کاغذ وصیت نامه‌اش است شانس با او بود و در بیمارستان که حالش بهتر شد از من آن تکه کاغذ تا شده را خواست...

وقتی آن عکس را فرستادم، خیلی خوشحال شد و به جایِ خالی محلِ شهادت اشاره کرد. گفتم حالا شهید بشو تا محلش مشخص شود.

از آرزوهایش بود که تحصیلاتش در مقطع کارشناسی ارشد را به سپاه برود. خوشش نمی‌آمد که سپاه را به عنوان شغل معرفی کنند و روی سپاه و سپاهی تعصب داشت. اگر کسی در سپاه می‌خواست استخدام شود، تشویقش می کرد و اگر کمکی بود، دریغ نمی‌کرد.

از شخصیت چه‌گوآرا در زمینه مبارزه و جنگ خوشش می آمد و گاهی عکس او را در شبکه‌های اجتماعی درصفحه شخصی‌اش می‌گذاشت.

تاکید داشت که به عنوان منتظر واقعی نباید شعار گونه رفتار کرد و فقط دهان را با ذکر «اللهم عجل لولیک الفرج» پر کرد.