یافتههای پژوهشگران نشان میداد آنهایی که به صدسالگی رسیدند، بهطور کلی از شصتسالگی سطح گلوکز (نشانگر زیستی متابولیسم)، کراتینین (نشانگر کبد) و اوریک اسید (نشانگر التهاب) پایینتری داشتند. با این که مقدار میانه این نشانهها برای هر دو گروه تقریباً ثابت بود، اما صدسالهها بهندرت مقادیری بسیار پایین یا بسیار بالا داشتند. در بسیاری از این افراد، چه صدسالهها و چه غیر صدسالهها، مقادیر نشانگرهای زیستی بیرون از محدودهای بودند که در دستورالعملهای بالینی نرمال درنظر گرفته میشود. دلیل این امر احتمالاً این است که این دستورالعملها برای جمعیتهای جوانتر و سالمتر تهیه میشوند.