برچسب حمیدرضا خسروی

بازی The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered را که آغاز کردم، گذشته‌ای دور اما شیرین یادم آمد. آن زمانی که بیشتر برای فهم آن که یک بازی RPG چیست، وارد دنیای The Elder Scrolls شدم و اما این مجموعه، تبدیل به بخشی از وجودم شد. همیشه بابت ساخت این مجموعه از Bethesda Game Studios متشکرم ولی با روندی که استودیو بتسدا در حال پیشروی آن است صادقانه کمی از آن ناامید شده بودم. آخرین نسخه‌ای که همه‌ی ما بازی کرده بودیم The Elder Scrolls V: Skyrim بود و جای خالی یک نسخه‌ی جدید حس می‌شد، نسخه‌ی VI هم که تاریخ مشخصی نداشت و تجربه نسخه‌های قدیمی هم با توجه به سخت‌افزارها، گذشت زمان و مشکلاتی که ممکن بود پیش آید، چندان لذت بخش نبود اما یک روز بهاری که از خواب بیدار شدم و اخبار را نگاهی انداختم، به یکباره همه چیز تغییر کرده بود.

همانطور که می‌دانید تا به‌حال دو قسمت از بازی Bloom & Rage منتشر شده است و اگر تجربه‌ی نسخه‌ی اول را داشته‌اید، می‌دانید که نه‌تنها تجربه‌ای مشابه از Life is Strange نیست بلکه در سایه‌ی این بازی درحال تقلا است. قسمت دوم بازی Lost Records: Bloom & Rage شاید تنها امید باقی‌ مانده برای استودیو دونت‌ناد (Don’t Nod) محسوب شود تا نشان دهد که با تکمیل داستان خود می‌تواند، برای این اثر نیز هویتِ‌ به‌خصوصی خلق نماید؛ پس در ادامه همراه مجله بازار باشید.

بازی Mandragora: Whispers of the Witch Tree اثر عجیبی محسوب می‌شود که در برخورد اول با آن، شما اگر فانتزی را بپسندید، با آن کنار خواهید آمد اما قرار نیست صرفا با یک فانتزی روبه‌رو باشیم. اگرچه مطمئن نبودم که چه‌ چیزی انتظار مرا می‌کشد اما ویژگی‌های Mandragora: Whispers of the Witch Tree مرا به هوس تجربه‌ی این اثر انداخته بود، بازی‌ای که سعی بر تلفیق دارد و می‌خواهد بهترین مزه‌ها را در کنار یک‌دیگر به شما هدیه دهد. حاصل این تجربه اما شاید یکی از عجیب‌ترین‌ها بود ولی برای توصیف حس اثر این بطور خلاصه می‌گویم که شمشیری دو لبه است.

بازی Clair Obscur: Expedition 33 دقیقا از زمان معرفیش، علی‌رقم آنکه شخصا به ژانر RPG علاقه‌ای ندارم، مرا تحت تاثیر خود قرار داد. این اثر شباهت‌های عظیمی به Baldur’s Gate 3 دارد اما با این حال به‌قدری در توسعه‌ی این بازی وسواس و خلاقیت زیادی به کار رفته که جز لذت و تجربه‌ای جدید، چیز دیگری در آن نخواهید یافت.

انیمه Vinland Saga را صرفا به دلیل آنکه شنیده بودم تِمی وایکینگی دارد، در لیست خود برای تماشا گذاشتم و خیلی طول کشید تا نوبت به تماشایش برسد اما بعد از تماشا، بنظرم آمد که باید نقدش را نوشت چون در وضعیتِ فعلی دنیای انیمه چنین داستانی واقعا جایش خالی بود. نمی‌دانم که سریال Vikings را به تماشا نشسته‌اید یا خیر اما Vinland Saga را از دست ندهید.

انیمه Demon Slayer را صادقانه بخواهم نقد کنم، باید آن را دو لبه‌ی تیغ بخوانم. اثری که امروز به نقدش خواهیم پرداخت، یک انیمه‌ی جالب و جذاب برای بسیاری از افراد محسوب می‌شود که مخاطب هدفش نوجوانان هستند. انیمه‌ای که شاید خوب باشد اما قطعا برترین نیست و صرفاً به دلیل فندوم تعصبی و دو آتیشه‌ای که دارد، توانسته تا به اینجا فوق‌العاده پیش برود. نمی‌دانم که شما جز کدام دسته از افراد هستید و چه حسی نسبت به Demon Slayer دارید اما همراه من باشید تا این بار این اثر را بررسی کنیم.

بازی Elden Ring: Nightreign همین که نام Elden Ring را با خود حمل می‌کند، رسالت خود را به پایان رسانده است. این روزها بازی‌های سولزلایک (Soulslike) فراوان شده‌اند اما مگر می‌شود ساخته‌ی FromSoftware را با هر اثری مقایسه کرد؟ هرچه که باشد همه‌ی ما خوب می‌دانیم اگر سولزلایک جدیدی از این استودیو منتشر شود، مبنای سبک خواهد شد اما آیا فرام‌سافتور توانسته بار‌‌ی‌دیگر چیزی بسازد که همه را میخ‌کوب کند؟

بازی Mario Kart World هم با انتشارش بار‌ی‌دیگر فرصت تجربه‌ِ جدیدی از سری افسانه‌ای Mario Kart به ما دهد تا باز هم به دنیایی سفر کنیم که مملو از خاطرات خوش کودکی تا نوجوانی است. سری‌های متفاوتی از این بازی را تجربه کرده‌ام و همیشه در جمع‌های دوستانه و خانوادگی به سراغ تجربه‌ی حالت‌ها چند نفره‌ای از این اثر می‌رویم اما آیا یک ماریوی جهان‌باز (Open-World) می‌تواند نویدِ یک تجربه‌ی ارزشمند دیگر را به ما هدیه دهد؟