جزایر سهگانه؛ سند هویت ملی کودکان ایران
مناقشات ارضی در سطح بینالملل، علاوه بر پیامدهای دیپلماتیک و امنیتی، تأثیرات گستردهای بر هویت و فرهنگ ملتها دارد. جزایر سهگانه ایرانی خلیج فارس نمونهای از این دست است که در دهههای اخیر، همواره مورد منازعه قرار گرفته است. اگرچه ایران، بر پایه اسناد تاریخی و حقوقی، حاکمیت خود را بر این جزایر تثبیت کرده، اما ادعاهای برخی دولتها همچنان ادامه دارد. این منازعه، علاوه بر تهدید تمامیت ارضی ایران، میتواند به بحران هویت در میان کودکان ایرانی منجر شود. بررسی اسناد تاریخی، از دوران ساسانیان تا دوران معاصر، نشان میدهد که جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی همواره جزئی از قلمرو ایران بودهاند. از منظر حقوق بینالملل، اصل «تمامیت ارضی» که در منشور سازمان ملل متحد (ماده ۲) مورد تأکید قرار گرفته، حمایت از حاکمیت ایران را ایجاب میکند. دیوان بینالمللی دادگستری در پروندههایی نظیر «نیکاراگوئه علیه کلمبیا» (۲۰۱۲) و «بحرین علیه قطر» (۲۰۰۱) بر اهمیت اسناد تاریخی در تعیین مرزها تأکید کرده است. بررسی این رویهها نشان میدهد که ادعای امارات متحده عربی فاقد مبنای حقوقی معتبر است. مطابق مادهی ۸ کنوانسیون حقوق کودک، دولتها مکلفاند هویت کودکان را حفظ کرده و از تغییر یا انکار آن جلوگیری نمایند. این ماده در کنار مادهی ۳۰ (حق حفظ هویت فرهنگی)، نشاندهنده اهمیت پیوند میان هویت ملی و حقوق کودک است. مطالعات روانشناختی نشان میدهد که بحرانهای ژئوپلیتیکی و تهدیدات علیه تمامیت ارضی، میتواند منجر به بحران هویت ملی در میان کودکان شود. نظریه «هویت اجتماعی» تأکید دارد که احساس تعلق به ملت، عاملی اساسی در شکلگیری اعتماد به نفس و مشارکت اجتماعی کودکان است. حال چه راهکارها و پیشنهاداتی را میتوان مطرح نمود؟
