برچسب حمله آمریکا به ایران

اگر پست و استوری‌ها یا اعلام مواضع نویسندگان ساکت و لال‌شده در بزنگاه‌های وطن را در فضای مجازی و گروه‌های مختلف ببینید، احیانا یا دارند از قطعی اینترنت می‌نالند یا از گرانی و خستگی مردم دم می‌زنند (که ناشی از درونیات و ذهنیات بیمار خودشان است) و یا اگر خیلی هنر کنند و دل و جرات به خرج داده و از ملامت همفکرانشان نترسند، از بدی جنگ می‌گویند و هشتگ «نه به جنگ» می‌زنند. 

اما خب! اگر فریب‌خورده‌های شبکه‌های فارسی‌زبان دشمن را از معادله فاکتور بگیریم، مردم ایران مشغول زندگی و نگاه امیدوارانه به آینده هستند و جوانانشان جای آن‌که با توجه به فضیلت ترس بگویند «بگذار اول جنگ تمام شود بعد ازدواج کنیم!» سراغ ساختن زندگی مشترک خود می‌روند. 

اگر تعطیلی مدارس یا دانشگاه‌ها به‌گونه‌ای انجام شود که گروهی از دانش‌آموزان یا دانشجویان به‌طور کامل از دسترسی به آموزش محروم شوند، این وضعیت می‌تواند مصداق «نقض غیرمستقیم حق آموزش» تلقی شود.

در حال حاضر و تا این‌جای جنگ، آمریکا آمده، نیروی دریایی و هوایی ما را از هم پاشانده، صنعت هسته‌ای ما را تعطیل کرده، تنگه هرمز را باز کرده، حکام خیانت‌کار خلیج‌فارس را دوباره به دلارهای خونی رسانده و ایران را به خاک سیاه نشانده! مخاطبان این‌لاطائلات هم بالای سرشان گوش مخملی دارند!

کریس هجز نوشته بود داستان‌های مستند رنج و نابه‌سامانی زندگی مردم کشورش، زیاد به گوش‌ها نمی‌رسد چون شبه‌رویدادها و امور تماشایی، حواس مخاطبان رسانه‌ها را منحرف کرده و به مردم توهم خورانده شده است. از دید این‌پژوهشگر به مردم آمریکا، اسطوره‌های تسلی‌بخش عامه‌پسندی عرضه شده که آمریکا را تحسین می‌کنند.

بله، این خوی دزدان دریایی است که سه‌قرن پبش با نابودکردن تمدن مایاها و غارت طلای هنگفت آن‌سرزمین، تمدنی را پایه گذاری کردند که در قرن بیست و یکم رئیس‌جمهور آن یعنی شاه خون‌ریز جزیره اپستین با افتخار بگوید من یک دزد دریایی هستم و دزدیدن نفت ایران در خلیج فارس کاری دوست داشتنی و شیرین است!