در حالیکه رنج بزرگِ «فریز مزدی» در این شرایط سخت تورمی همچنان ادامه دارد و مسئولان دولتی بر طبل قناعت مردم و کارگران میکوبند، قیمتها هفتگی و روزانه در حال افزایش یافتن است؛ هیچ قانون و مصوبهای هم نمیتواند جلوی شتاب بیامان قطار تورم را بگیرد.
در دل اقتصاد ایران، جایی که تورم، چون سایهای سنگین بر شانههای طبقه کارگر افتاده، حقوق ماهانهای حدود ۱۲ و نیم میلیون تومان _میانگین_ برای یک کارگر، مرز امید و ناامیدی را میکشد.
معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت کار گفت: در این زمینه بارها با نمایندگان کارفرمایی نشستهایی داشتهایم تا دستمزدها را در جاهایی که به نیروی کار ماهر و نیمه ماهر نیاز داریم واقعیتر کنیم تا فرصت اشتغال در اختیار هموطنان قرار بگیرد.
قائممقام خانه کارگر میگوید: از دولتی با این ناکارآمدی و لختی که با ۸۰ میلیون جمعیت، ۵ میلیون کارمند دارد، چیزی بیش از این توقع نمیرفت. این یکی از معضلات ماست و برای دولت فرقی هم نمیکند که کارمندانش تعطیل باشند یا خیر. کارمندان در خانه هم بنشینند نه تنها حقوق میگیرند بلکه اضافه کار هم دریافت میکنند.
وضعیت کارگران در بازار مسکن وخیمتر است. مسکن سهم بزرگی از هزینه زندگی خانوار ایرانی دارد و اگر درآمد سالانه کارگران حداقلبگیر را با متوسط قیمت مسکن بسنجیم، متوجه میشویم که طول انتظار خانهدارشدن کارگران ایرانی به بیش از یک قرن رسیده است.