برچسب جهان با من برقص

نگاهی به اهمیت موسیقی در سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» به کارگردانی سروش صحت | این دنیا هیچ کنسرتی به «سروش» بدهکار نیست

مرجان فاطمی | در آثار اخیر سروش صحت، موسیقی جایگاه ویژه‌ای دارد. انگار با حذف موسیقی از «لیسانسه‌ها»، «جهان با من برقص» و «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» معنا به صورت کامل منتقل نمی‌شود و چیزی لنگ می‌زند. صحت به دلایل مختلفی که در این گزارش به آنها خواهیم پرداخت از موسیقی در آثارش استفاده کرده است. تنوع و گوناگونی در انتخاب موسیقی بخصوص در «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» بسیار بالاست. صحت با همکاری پیمان یزدانیان، آهنگساز این سریال، علاوه بر انتخاب سازهای متنوع، سراغ انواع و اقسام سبک موسیقی باب هر سلیقه‌ای رفته است. از سمفونی‌های نوازنده‌های مطرح جهان تا موسیقی نواحی مختلف و همچنین ترانه‌های خاطره‌انگیز قدیمی و … همه جور موسیقی را می‌توان در این سریال شنید.  

نگاهی به حضور ستاره‌ها در آثار سروش صحت به بهانه بازی امین حیایی در اثر جدیدش با نام «استخر» | ورود امین به دنیای شیرین صحت

امین حیایی در فیلم جدید سروش صحت به نام «استخر» نقش‌آفرینی می‌کند. صحت معمولا در فیلم‌های سینمایی‌اش در کنار بازیگرانی که یک‌جورهایی پای ثابت آثارش شده‌اند از یک یا دو  بازیگر باتجربه و مطرح هم دعوت به همکاری می‌کند. این بازیگران شناخته شده در مرکز قرار می‌گیرند و سایر شخصیت‌ها در ارتباط با آنها شکل می‌گیرند. حضور علی مصفا و جواد عزتی در «جهان با من برقص» و بهرام رادان و هادی حجازی‌فر در «صبحانه با زرافه‌ها» نشان از همین مسئله دارد. این بازیگران معمولا سعی می‌کنند جنس بازی‌شان را به آنچه متعلق به سینمای سروش صحت است نزدیک کنند به همین دلیل هم در آثار صحت، نقش‌افرینی متفاوتی دارند.

نگاهی به کستینگ فیلم‌های سینمایی سروش صحت به بهانه اعلام اسامی بازیگران «استخر» | ترکیب جادویی

سروش صحت برای انتخاب بازیگران فیلم‌هایش استراتژی‌های خاص خودش را دارد. معمولا سعی می‌کند ترکیبی از ستاره‌ها را کنار بازیگرانی قرار دهد که در پروژه‌های قبلی با او همراهی داشته‌اند. همراهی ستاره‌ها و این بازیگرها باهم به خلق موقعیتی می‌رسد که خاص خود سروش صحت است. نه بازیگران مطرح سینما را در قالب قبلی‌شان می‌بینیم و نه بازیگران پیشین صحت خودشان را در آثار جدیدش تکرار می‌کنند. انگار هریک از آنها سابقه بازیگری‌شان را کنار می‌گذارند و در فیلم جدید، ایفاگر نقش‌هایی می‌شوند که صرفا از دل متن‌های سروش صحت و ایمان صفایی بیرون آمده و خاص دنیای دیوانه این دو نویسنده است.

رقص‌های حزن انگیز سینمای ایران به بهانه «جنگ جهانی سوم» | رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

رقص به عنوان نماد شادی، ایجاد موقعیت‌های کمدی و حتی خلق صحنه‌هایی تلخ در بسیاری از فیلم‌های سینمایی، کاربرد مهمی دارد. فیلم‌های زیادی دیده‌ایم که موضوع بخشی از آن با رقص گره خورده است. در این پرونده صرفا روی رقص‌هایی دست گذاشته‌ایم که نه شادی‌آورند و نه موقعیت کمدی ایجاد می‌کنند. رقص‌هایی تلخ هستند که بیشتر از احساس خوشایند، دلمان را به درد می‌آورند. به بهانه سکانس رقص تلخ شخصیت شکیب در فیلم «جنگ جهانی سوم» به کارگردانی هومن سیدی.