برچسب جنگ

پسرم از دوم راهنمایی تا زمان شهادتش روز‌های دوشنبه و پنج‌شنبه را حتماً روزه می‌گرفت و ما هم در این چند سال اخیر با مصطفی جان این روز‌ها را در طول سال روزه می‌گرفتیم. هر کسی می‌خواست این دو روز ما را دعوت کند، افطاری دعوت‌مان می‌کرد 

دوستش می‌گفت: انداختمش روی دوشم. در ظاهر بدنش سالم بود. گفت «پام درد می‌کنه، فقط به بابام بگین.» می‌گفت: «روی دوشم بود تا آمبولانس رسید.» وقتی آمبولانس آمد، مهدی هنوز نفس می‌کشید، حرف می‌زد. حتی به یک خانم گفته بود: «به بابام زنگ بزنید، بگید حالم این‌طوری شده.»، اما توی بیمارستان بیهوش شد. وقتی ما رسیدیم بیمارستان، دیدیم نفس می‌کشد، اما هوشیاری نداشت. دکتر گفت: خونریزی مغزی کرده و من فقط نگاهش می‌کردم. انگار خدا همیشه مراقبش بود

یک مثال کوچک از شخصیت شهید بزنم؛ کسی که به گفته اطرافیان حتی سنگ‌های ریز نان سنگک را به نانوایی برمی‌گرداند که مبادا ذره‌ای مال غیروارد زندگی‌اش شود، این آدم حتماً نوع برداشتش از دین و مسائلی، چون حلال و حرام با امثال من متفاوت است. شهید حسینی تا این حد نسبت به چنین مسائلی ریزبین بود