برچسب جنگ

گروه اندیشه: مطلب استفانی موپا در نشریه لوموند، و ترجمه و انتشار آن در کانال ترجمان با نگاهی ریشه‌شناسانه به مفاهیمی همچون «حقوق بشردوستانه»، «دکترین‌های نظامی» و «فلسفه قدرت»، در پی تبیینِ گذار از نظم حقوقیِ مدرن به دوران زور عریان را تحلیل کرده است. این متن به واکاوی «دستور زبان جدید جنگ» و فروپاشی توازن میان قانون و ترور می‌پردازد. متن حاضر با کالبدشکافی ادبیات سیاسی ترامپ، از فروپاشی نمادین «حقوق بین‌الملل» در برابر «منطق انتقام» پرده برمی‌دارد. نویسنده با استناد به آرای متخصصان راهبردی، هشدار می‌دهد که ما در حال بازگشت به عصر پیش از منشور سازمان ملل هستیم؛ جایی که قانون، نه یک ضرورت، بلکه «زائده‌ای مزاحم» تلقی می‌شود. این تغییر پارادایم، با عادی‌سازی خشونت علیه زیرساخت‌های غیرنظامی، نه‌تنها توازن قوا، بلکه «انسانیت مشترک» را در مسلخ دکترین‌های جنگی امپریالیستی و سیاستِ مصونیتِ مطلق قربانی می‌کند. این مطلب کوتاه را در ادامه می خوانید: 

گروه اندیشه: میثم غضنفری پژوهشگر فلسفه در مقاله ای که در روزنامه ایران منتشر شده، با نگاهی تکان‌دهنده به جلد سالم‌مانده‌ی کتاب «تفکر نقاد» در میان ویرانه‌های بمباران قم، به واکاوی شکاف عمیق میان «آرمان‌های روشنگری» و «توحش تکنولوژیک» می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که فاجعه‌های کنونی محصول خرد رهایی‌بخش نیست، بلکه نتیجه مسخِ آن به «عقلانیت ابزاری» است؛ جایی که انسان‌ها از «غایت هستی» به «خسارات جانبی» در معادلات قدرت تقلیل یافته‌اند. با احضار کانت و رالز، متن تأکید می‌کند که سیاست‌های جنگ‌طلبانه‌ی مدرن، نقض مطلق «امر مطلق» کانت و خیانت به روح اخلاقی مدرنیته است. کتاب رها شده در آوار، نه نشانه‌ی شکست فلسفه، بلکه سوگنامه‌ای بر دنیای سیاستی است که هنوز شایستگی فهم خرد را پیدا نکرده است. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی خانه اندیشمندان علوم انسانی، در نشست «جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران؛ ابعاد و پیامدهای منطقه ای و بین المللی» دکتر محمدکاظم سجادپور، دکتر مجید تفرشی، و دکتر جهانگیر کرمی سخنرانی خواهند کرد. 

گروه اندیشه: دکتر جبار رحمانی، مردم‌شناس، در گفت و گویش با روزنامه ایران، تاب‌آوری ایران در جنگ اخیر را در سه سطح دفاعی، اجتماعی و سیاسی تحلیل می‌کند و از پایداری چندجانبه ایران در درگیری‌های نظامی اخیر به‌ویژه جنگ رمضان می گوید. او معتقد است برخلاف تصورات اولیه، ایران در سه سطح دفاعی، سیستمی و اجتماعی سربلند بوده است. در بُعد نظامی، استراتژی بلندمدت مقاوم‌سازی پاسخ داد و در بُعد سیاسی، نهادهای حاکمیتی با هم‌افزایی مانع از ایجاد بحران در مدیریت کشور شدند. اما کلیدی‌ترین بخش تحلیل او مربوط به تاب‌آوری اجتماعی است. رحمانی توضیح می‌دهد که جامعه ایران، علیرغم وجود نارضایتی‌های عمیق اقتصادی، تبعیض و فشارهای معیشتی، در لحظه خطر بین «مسائل داخلی» و «تهدید خارجی» تمایز قائل شد. او این رفتار را ناشی از یک آگاهی تاریخی می‌داند؛ درسی که به ایرانیان آموخته دخالت خارجی هیچ‌گاه حامل خیر نبوده و تنها به ویرانی استقلال و زیرساخت‌ها منجر می‌شود.