برچسب جنگنده

پرسروصدا، سریع، و غیرقابل نادیده‌گرفتن، جنگنده F-۴ Phantom هواپیمایی بود که قطعاً توجه‌ها را به خود جلب می‌کند. این جنگنده محصول دوران جنگ سرد بود و هم در نیروی دریایی و هم در نیروی هوایی ایالات متحده به‌کار گرفته شد؛ جنگنده‌ای با سرعت بالا و قدرت آتش چشمگیر. اما حتی چنین جتی نیز تا ابد در آسمان نمی‌ماند، و دوران خدمتش در نهایت در دهه ۱۹۹۰ به پایان رسید.

جنگنده نسل پنجمی F-۳۵ نیروی هوایی ایالات متحده، جزو یکی از پیشرفته‌ترین جت‌های جنگی در جهان به شمار می‌رود. این جنگنده که نخستین بار در سال ۲۰۱۵ با نام لایتنینگ ۲ (Lightning II) توسط شرکت لاکهید مارتین ساخته شد، تا کنون بیش از ۱ میلیون ساعت پرواز در قالب نزدیک به ۶۳۰ هزار مأموریت انجام داده است. F-۳۵ ستون فقرات نیروی هوایی ۲۰ کشور عضو ناتو و متحدان آمریکاست. به گفته لاکهید مارتین، این جنگنده از قابلیت‌های چندمنظوره برخوردار است و از طریق فناوری‌های ارتباطی پیشرفته، عملیات نیرو‌های نظامی در هوا، زمین، دریا و فضا را به هم متصل می‌کند. همچنین، این هواپیما در گشت‌زنی‌های هوایی جهانی، قابلیت‌های سایبری را نیز ارائه می‌دهد.

جنگ‌های هوایی جزو یکی کشنده‌ترین میدان‌های نبرد به شمار می‌روند و در این بین، جنگنده‌ها نیز نقش مهم و موثری در این جنگ‌ها دارند. از سرعت سرسام‌آور گرفته تا سیستم‌های هدف‌گیری پیشرفته و قدرت آتش گسترده، همه امکانات لازم در این پرنده‌های جنگی جمع شده است. برخی از این جنگنده‌ها حتی توانایی معلق ماندن در هوا یا برخاست و فرود عمودی را نیز دارند که ظاهر آنها را ترسناک‌تر از قبل می‌کند. بیشتر مردم، فارغ از اینکه به جنگنده‌ها علاقه دارند یا اینکه صرفاً آنها را در یک نمایشگاه، موزه یا فیلم دیده‌اند، به‌خوبی می‌دانند که این هواپیما‌های جنگی موشک‌های خود را به سمت جلو شلیک می‌کنند.

پرواز با سرعت مافوق صوت همواره از نظر مصرف سوخت بسیار پرهزینه بوده، که یکی از دلایلی است که هواپیمای پرهزینه‌ی کنکورد را به گزینه‌ای غیرعملی برای بهره‌برداری تبدیل کرد، و همین مسئله باعث افزایش هزینه‌های آن شد. دو روشی که جنگنده‌ها برای حفظ چنین سرعتی استفاده می‌کنند، پس‌سوز (afterburner) و سوپرکروز (supercruise) هستند. پس‌سوز اساساً نوعی تقویت‌کننده توربویی است که خلبان می‌تواند آن را فعال کند تا حداکثر سرعت ممکن را از هواپیمایش بگیرد. پس‌سوز سوخت اضافی را وارد جریان گاز‌های خروجی می‌کند و آن را مشتعل می‌سازد، که باعث افزایش چشمگیر نیروی پیشرانه هواپیما می‌شود. این سامانه، بخشی اضافی از موتور محسوب می‌شود، هرچند طراحی نسبتاً ساده‌ای دارد.

جنگنده‌های مدرن طوری طراحی شده‌اند که می‌توانند شگفت‌انگیزترین مانور‌ها را در آسمان انجام دهند؛ از چرخش‌های سریع و ناگهانی گرفته تا پشتک زدن و تغییر جهت آنی در سرعت‌های فوق‌العاده بالا. موتور‌های قدرتمند جنگنده‌های مدرن توانایی عبور از دیوار صوتی را دارند و چابکی آنها به حدی است که در آسمان تقریباً بدون وزن به نظر می‌رسند. اما در میان تمام این حرکات هیجان‌انگیز، یک مانور وجود دارد که واقعاً غیرمنتظره و قابل توجه است: پرواز به عقب.‌ای‌وی-۸بی هریر

برای دهه‌ها، فناوری پنهانکاری (Stealth) به نیروی هوایی ایالات متحده برتری قابل‌توجهی داده است. هواپیما‌هایی مثل B-۲ Spirit، F-۲۲ Raptor و F-۳۵ Lightning II بر این اساس طراحی شده‌اند که جنگنده‌ها بتوانند بدون اینکه روی رادار‌ها دیده شوند، پرواز کنند. اگر کنجکاو شدید که این فناوری چگونه کار می‌کند، باید بگوییم که اصل ماجرا خیلی ساده است: وقتی امواج رادار به هواپیما برخورد می‌کند، این امواج بازتاب داده نمی‌شوند. این جنگنده‌ها با موادی ساخته شده‌اند که یا امواج رادار را کاملاً جذب کرده یا آنها را به جهتی دیگر منعکس می‌کنند تا هیچ بازتابی از آن به سمت رادار برنگردد.

امروزه جنگنده‌های نظامی مدرن با قابلیت انجام چندین نقش مختلف ساخته می‌شوند تا بتوانند انواع مأموریت‌ها را انجام دهند. این رویکرد، از نظر اقتصادی و عملیاتی به‌صرفه‌تر است؛ چون یک هواپیما می‌تواند چند وظیفه گوناگون را بر عهده بگیرد. اما همیشه این‌طور نبوده است. هواپیما‌های رهگیر از جمله هواپیما‌های نظامی قدیمی هستند که تنها برای یک هدف ساخته شده‌اند: رهگیری و نابود کردن هواپیما‌های دشمن، به‌ویژه بمب‌افکن‌ها و هواپیما‌های شناسایی.