مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مدیرعامل صندوق اعتباری هنر در گفتوگو با روزنامه «اصفهانزیبا»، برای اولین بار خبر از برگزاری رویدادی بزرگ و باشکوه با هدف تجلیل از هفتاد هنرمند اصفهانی تحت عنوان «هفت بحر هنر» داد. این رویداد در ادامه طرح «فراتهران» برگزار شد و استان اصفهان هجدهمین استانی بود که در جدول برنامه صندوق اعتباری هنر قرار گرفت تا اعضای صندوق اعتباری هنر اصفهان که در رشتههای مختلف هنری و پژوهشی و ادبی پیشکسوتاند، پاس داشته شوند.
بعضی آدمها وقتی میروند، خانه فقط از صدای قدمهایشان خالی نمیشود؛ انگار بخشی از نشاط، خنده و حتی هوای خانه را با خود میبرند.
مدتی بود از ناحیه گوش احساس ناراحتی میکردم و قصد داشتم به یک دکتر مجرب در این زمینه مراجعه کنم. با خواهرم صحبت کردم و او گفت که از یک دکتر معروف برایم نوبت میگیرد. برای ثبت اسم باید صبح زود به مطب میرفتیم و روی یک برگه، مشخصاتمان را مینوشتیم و بعدازظهر دوباره مراجعه میکردیم.
ایرانیها با کمک هوش مصنوعی انیمیشنهای دیگری هم با محوریت سیریک تولید کردند که خط روایت همگی یکسان بود؛ اما این سه تولید بهدلیل واکنش بهموقع و شهرتی که از پیش داشتند و استفاده از ابزارهای اینستاگرامی برای دیده شدن، بیشتر دست به دست شدند و بازخورد و بازدید گرفتند. پیام همگی هم یکی بود: انتقام کودکانمان را از جنایتکاران آمریکایی میگیریم.
بلوار شفق، یکی از محلههای نسبتاً جدید و درعینحال پرجمعیت اصفهان، این روزها شاهد تحرکی فرهنگی است که ریشه در یک ساختمان کوچک اما پرانگیزه دارد.
تابستان که از نیمه میگذرد، دغدغه والدین و دانشآموزان، ثبتنام سال تحصیلی جدید در مدارس میشود. در این میان، عدهای از دانشآموزان، با تعیین رشته تحصیلی، نهفقط یک سال آینده خود که مسیر زندگی تحصیلی و حتی کاریشان را رقم میزنند.
تجرد دختران در جامعه ایران همچنان گرفتار کلیشهها و پیشفرضهای اجتماعی است. دختر مجرد یا قربانی فشارها و محرومیتهاست، یا نمادی از استقلال و بینیازی. میان این دو تصویر اما زندگی واقعی دخترانی قرار دارد که هرکدام ماجراهایی از انتخاب، تردید، موفقیت، شکست و نگرانیهای خود را دارند. کتاب «دختران بیوارث» تلاش کرده از همین دوگانههای ساده فاصله بگیرد و با روایت تجربه زیسته هشت دختر مجرد، تصویری چندوجهیتر از این سبک زندگی ارائه دهد.
در دل محله شفق، جایی که آسمان را با بلندای برجها گره زدهاند و همسایهها از پشت پنجرهها به هم سلام میکنند، مسجد امام علی(ع) سالها بود که با خلائی آشنا نفس میکشید.