برچسب ترسناک

به طور معمول ترس را در زمره­ احساسات منفی به حساب می‌­آوریم اما محبوبیت ژانر هنری وحشت نشان داده‌­است که ترس می­‌تواند زیبا و حتی لذت­‌بخش باشد. سالانه میلیون­‌ها نفر وقت و پولشان را صرف تماشای فیلم‌­ها یا مطالعه­ داستان­‌های ترسناک می­‌کنند. اگر از این حس بیزار بودیم، چنین کاری منطقی نبود. شخصا هر وقت می­‌خواهم از شر افکار مزاحم در امان بمانم، یک فیلم ترسناک می­‌بینم. در سنمای ایران هم چندتایی فیلم در ژانر وحشت ساخته شده‌­است. گذشته از تعداد اندک این آثار، کیفیت پایین آن­‌ها، یا به عبارت بهتر، ترسناک نبودن آن­‌ها جای تامل دارد. سوالی که در این نوشتار به دنبال پاسخ آن هستیم. چرا از فیلم ترسناک­‌های ایرانی نمی‌ترسیم؟

فیلم اول «Escape Room» یا همان اتاق فرار به کارگردانی آدام روبیتل، یک تعریف مشخص از آثار ترسناکِ فرمولی و سرگرم‌کننده چون «اره» و «مقصد نهایی» بود. در واقع آن فیلم هیچ کار فوق‌العاده بدی انجام نداد، اما هیچ کار خارق‌العاده‌ای هم نکرد. قسمت اول اتاق فرار فقط یک وحشت ملایم و سرگرم‌کننده بود که از یک سکانس به سکانس بعدی منتقل می‌شد و به تدریج تعداد انسان‌های کشته شده را در هر پازل ترسناک اضافه می‌کرد. حالا دنباله این فیلم تحت عنوان مسابقات قهرمانان، اثری یکسان اما بزرگتر از قسمت قبل است که گاهی بهتر عمل می‌کند و گاهی‌ بدتر؛ آیا چنین برداشتی از این فیلم برای مخاطب کافی است؟! برای یافتن پاسخ با نقد فیلم Escape Room: Tournament of Champions همراه ویجیاتو باشید.

اگر شما در گذشته یک فیلم از آثار جیمز وان را دیده باشید، قطعاً می‌دانید که با چه نابغه‌ای در فیلمسازی روبرو هستید. او کارگردانی است که توانایی فوق‌العاده‌ای در استفاده از ژانرها دارد. اما ژانری که نام جیمز وان را به سرِ زبان‌ها آورد، ژانر محبوب و کلاسیک وحشت بود. حالا جیمز وان پس از تولید یک فیلم ابرقهرمانی، در بازگشت مجدد خود به ژانر وحشت به ما یادآوری می‌کند که چرا او استاد تولید فیلم‌های ترسناک است. وان در جدیدترین فیلم خود یعنی «بدخیم» به تماشاگران نشان می‌دهد که او در احیای ژانر وحشت «جالو» ایتالیایی که اغلب شامل قاتلان نقاب‌دار، دستکش‌های سیاه، کشتارهای وحشتناک و زنانِ مرموز است هم یک استاد تمام و کمال است. برای آشنایی بیشتر با فضای این اثر در ادامه با نقد فیلم Malignant همراه ویجیاتو باشید.

طمع، انتقام، حسادت؛ احساسات سرکوب‌شده موجی از خشم را می‌سازند؛ خشمی که اگر مهار نشود انسان را به تباهی می‌کشاند. داستانی که در اغلب انیمه‌های ژاپنی شاهدش هستیم. پروتاگونیست‌هایی با گذشته تاریک و آنتاگونیست‌هایی که ضعف و ظلم و ستمی در گذشته روح آن‌ها را تیره و تار کرده است. در این میان شاید آثار ژانر وحشت با نگاهی واقع‌گرایانه به برسی این احساسات پرداخته باشند و دومینوی حوادث ناگوار را با جزئیات بیشتری به تصویر کشیده باشند. آثاری هرچند ناگوار اما اغلب با درون‌مایه های فلسفی و عمیق خود مخاطب را به چالش قضاوت و خودشناسی می‌کشند. برای معرفی ۸ انیمه‌ ترسناک با ویجیاتو همراه باشید.

زیرژانر اسلشر، یکی از زیرژانرهای محبوب فیلم‌های ترسناک است. قاتلی با سلاحی منحصر به فرد و انگیزه‌ای خاص، شروع به کشتن انسان‌های بی‌گناه و شاید گناهکار می‌کند. دهه هشتاد و نود، اوج ژانر اسلشر بوده است. از فردی کروگر A Nightmare at Elm Street بگیرید تا مایکل مایرز Halloween. هر کدامشان با پوشش خاص خود، برای مدت‌ها تبدیل به کابوس تماشاچیان می‌شدند. در کنار تمامی این قاتلان، دنیل روبیتایل Candyman نیز به یکی از این افراد شاخص در دهه نود تبدیل شد. یک ژاکت کرمی رنگ بلند، قلاب فلزی به دست و صدایی مور مور کننده. اگر اسمش را پنج بار جلوی آینه بگویی، ناگهان از پشت سرت ظاهر شده و تو را می‌کشد. او کندی من نام دارد.