برچسب تخت ‌فولاد

چراغ برق، از ادیسون تا تاجران اصفهانی

نام «ادیسون» برای ما که در آستانه ورود به قرن پانزدهم خورشیدی، کمی بیشتر از 100 سال است که اولین مولد 400 کیلوواتی تولید برق، به سال 1284شمسی، از روسیه به کشورمان وارد شده و بخشی از تهران را روشن کرده است می‌گذرد، نامی آشناست و کسی نیست که نشناسدش. اما برای مردمان هم عصرادیسون، در جغرافیایی کیلومترها دورتر از زادگاه او، این نام چندان شناخته شده نبوده است؛ به خصوص که در سال 1310 شمسی، وقتی که خبر درگذشت ادیسون در روزنامه اخگر منتشر می‌شود، تازه 4 سال است که اولین کارخانه برق اصفهان، توسط فضل‌الله دهش، ملقب به عطاء الملک (بنیان‌گذار کارخانه نساجی وطن که در ستون پیشین به آن پرداختیم،«اصفهان زیبا، یکم دی ماه 1399») 

باغ‌گورستان برتر ایران

همانندِ بسیاری از گورستان های تاریخی جهان، پیدایشِ این گورستان نیز چندان روشن نیست؛ اما به گواهیِ سنگِ آرامگاه ها و اشیای کشف شده، پیشینه گورستان را می توان قرن های چهار و پنج هجری قمری دانست. همچنین وجودِ آرامگاهِ «یوشع»، در بخش شرقی گورستان (تکیه لسان الارض)، می تواند سابقه گورستان را به پیش از اسلام بازگرداند.

عصر افتتاح عکس‌خانه تخت‌فولاد

مجموعه‌ای از روایت‌های بصری از زیست عمیق یک سرزمین ویژه، حالا در جایی به نام «عکس‌خانه» جمع‌آوری شده و قرار است فردا طی مراسمی رسمی، رنگ افتتاح به خود ببینند؛ پنجشنبه 24 خرداد ساعت 18 تکیه سیدالعراقین تخت‌فولاد اصفهان میزبان علاقه‌مندانی است که دل‌بسته فرهنگ، هنر، تاریخ و معماری هستند.

بنای شاخص تخت فولاد

تکیه بابارکن الدین قدیمی ترین بنای تاریخ دار تخت فولاد است که به واسطه ارادت شیخ بهایی به بابارکن الدین بیضاوی، بیش از پیش در اصفهان قرب و منزلت یافته است تا آنجا که اصفهانی ها پل خواجو را به خاطر نزدیکی اش به مزار او، پل بابارکن الدین می نامیدند.

رفت از دیار فانی

حاج محمدحسین کازرونی، از تجار اواخر عصر قاجاریه و اوایل عصر رضاشاه است. او را دومین مرد ثروتمند اصفهان بعد از حاج محمدابراهیم ملک‌التجار می‌دانستند با تاسیس دو شرکت«اسلامیه» و «مسعودیه»، با هدف ترویج کالاهای وطنی، به عرصه فعالیت اقتصادی وارد شد.

درویشی و عاشقی

پرده‌خوانی نوعی نمایش مذهبی ایرانی است که در زمان صفویه و با پرداختن به مباحث مذهب شیعه به‌صورت روضه‌خوانی، حمله خوانی، پرده‌داری، صورت‌خوانی و سخنوری رواج یافت و روزگاری در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرهای مختلف ایران با تمرکز بر دو رکن پرده و پرده‌خوان، با کلامی آهنگین اجرا می‌شد، اما امروزه این آیین حتی در جشنواره‌های مناسبتی نیز کمتر دیده می‌شود. نمایشی که در دهنوی مبارکه نیز از سابقه‌ای طولانی برخوردار است و اکنون تنها حامل زنده این فرهنگ و میراث ناملموس، «مرشد اسماعیل نصوحی» درویشی بازمانده از نسلی پرده‌خوان است.