برچسب تجارت

محمد امامی، تحلیلگر امنیت غذایی و معاون پژوهشی مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب اتاق ایران، در یادداشتی به بررسی راهبرد جدید چین در حوزه امنیت غذایی پرداخته است؛ رویکردی که در آن امنیت غذایی از یک سیاست صرفاً کشاورزی به یکی از ارکان امنیت ملی ارتقا یافته و می‌تواند بر آینده تجارت جهانی غذا و سیاست‌گذاری سایر کشورها اثرگذار باشد.

گزارش بانک توسعه اوراسیا نشان می‌دهد رقابت بر سر کریدورهای تجاری وارد مرحله تازه‌ای شده است. کشورهای اوراسیا تا سال ۲۰۳۵ حدود ۳۴۵ میلیارد دلار برای توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ سرمایه‌گذاری‌هایی که می‌تواند مسیرهای تجارت جهانی و جایگاه کشورها در شبکه ترانزیت را تغییر دهد.

چین در کمتر از دو دهه یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های راه‌آهن سریع‌السیر جهان را ساخت؛ اما داستان توسعه زیرساخت این کشور فقط به حجم سرمایه‌گذاری و تعداد کیلومترهای ریل محدود نمی‌شود. تجربه چین نشان می‌دهد زیرساخت زمانی به موتور رشد تبدیل می‌شود که پشت آن نهاد، تأمین مالی، سیاست صنعتی و هماهنگی میان بازیگران اقتصادی وجود داشته باشد.

اکوایران: ایران بخش بزرگی از تجارت خارجی خود را به همسایگان گره زده است. در حالی که ترکیه با وجود موقعیت جغرافیایی مشابه، تجارت متنوع‌تری دارد. بررسی داده‌های تجاری دو کشور نشان می‌دهد تفاوت در میزان وابستگی به همسایگان، می‌تواند تفاوت مهمی در میزان آسیب‌پذیری آنها ایجاد کند.

رونق سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی، یک تناقض تازه در سیاست تجاری آمریکا ساخته است؛ در حالی که دولت ترامپ با هدف کاهش وابستگی به واردات، دیوار تعرفه‌ای بلندی در برابر کالاهای خارجی ایجاد کرده، شرکت‌های فناوری آمریکا برای ساخت مراکز داده، میلیاردها دلار تجهیزات از خارج وارد می‌کنند.

جنگ و اختلال در تردد از تنگه هرمز، نقشه تأمین انرژی آسیا را تغییر داده است؛ از کاهش وابستگی ژاپن به نفت خاورمیانه و بازگشت نفت روسیه به بازار هند تا افزایش خرید انرژی از آمریکا و استرالیا. تحولات پنج ماه گذشته نشان می‌دهد حتی با بازگشت تردد در هرمز، بخشی از این تغییرات می‌تواند در زنجیره تأمین انرژی آسیا ماندگار شود.

اختلال در گلوگاه‌هایی مانند هرمز، سوئز و دریای سرخ، ریسک وابستگی تجارت به مسیرهای محدود را پررنگ کرده است. حالا کریدورهای میانی، شمال–جنوب، ترانس‌افغان و مسیرهای قطبی در حال شکل‌دادن به شبکه‌ای از مسیرهای جایگزین هستند؛ جایی که مزیت کشورها، بیش از کنترل یک گلوگاه، به توانایی اتصال مسیرها گره خورده است.