برچسب تأکید بر «زندگی» چه معنایی دارد؟

با رشد جمعیت و تغییر سبک زندگی در ایران، سالمندان کمتر مورد تفقد قرارگرفتند تا آنجا که تصمیم گرفته شد برای یادآوری ارزش آن‌ها به پیشنهاد سازمان بهزیستی کشور و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، ۱۰ مهرماه به‌عنوان روز جهانی سالمندان در تقویم رسمی کشور به ثبت برسد! با‌وجوداین، عده‌ای به مراکز مراقبتی کوچانده شدند، عده‌ای در کنج خانه‌ها با خود تنها ماندند و عده دیگر در میان جمع، تنها مانده شدند؛ موضوعی که در هفته تکریم سالمندان سوژه گفت‌وگوی اصفهان زیبا با دکتر رضا اسحاقی، متخصص پزشکی اجتماعی و فلوشیپ طب سالمندان قرار گرفت. به گفته او  «خودِ تنهایی بین یک‌دوم تا یک‌سوم سالمندان را در مراکز نگهداری و در خانه‌ها آزار می‌دهد. بااین‌حال، حسِ تنهایی تقریبا دوبرابر این آمار است.» 

گویا جان بهای خود را در اصفهان از دست داده است که برخی همشهریان ما این‌چنین در کارناوالی از تمسخر حقایقِ وحشیانه کووید 19 که روزبه‌روز نمایان‌تر می‌شود، با زیر پا گذاشتن پروتکل‌ها به وضع موجود واکنش نشان می‌دهند! آن‌ها گمان برده‌اند مرگ مال همسایه است، در حالی که ساعت‌به‌ساعت اخبار ناگواری از مرگ بر اثر ابتلا به کرونا در استان منتشر می‌شود، به‌طوری‌که از اواخر خرداد تعداد بیماران بستری افزایش پیدا کرده و در شهریور ماه بیش از 7330 بیمار در بیمارستان‌ها بستری شده و مچ پای کادر درمان از ایستادگی ورم کرده است.

ائتلافی متشکل از اتحادیه‌های جهانی، به نمایندگی از حدود ۲۱ میلیون کارگر در سراسر جهان، در پی بحران همه‌گیری بیماری کرونا، کمپین «بسته نجات و بقا برای صنعت رسانه‌های چاپی» را راه‌اندازی کرده است. به گزارش «IFJ»، فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران به همراه اتحادیه جهانی (UNI) از دولت‌ها می‌خواهند تا با کسب مالیات از شرکت‌های بزرگ اینترنتی از رسانه‌های چاپی حمایت کنند. آنتونی بلانگر، دبیرکل فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران (IFJ) بر ضرورت واکنش فوری دولت‌ها در این زمینه به‌عنوان بخشی از کالای عمومی و ستون اساسی دمکراسی تأکید کرد. فعالان این کارزار تلاش می‌کنند تا دولت‌ها را به اخذ مالیات خدمات دیجیتال از غول‌های فناوری مانند آمازون، گوگل، فیس‌بوک و همچنین تصویب بسته‌های نجات اضطراری برای صنعت رسانه‌های چاپی متقاعد کنند.

ترس از اخراج و کتمان بیماری کووید19؛ این گزاره‌ای است که به‌تازگی رسانه‌ها از آن سخن گفته‌اند و مدعی شده‌اند برخی از کارگران مبتلا به ویروس کرونا به دلیل ترس و واهمه از اخراج و از دست دادن شغلشان، بیماری خود را پنهان می‌کنند و با همان وضعیت در محل کار حضور می‌یابند؛ کارگرانی که خیلی‌هایشان به دلیل عدم توانایی اقتصادی توان خودمراقبتی و تهیه اقلام بهداشتی ندارند و شاید دغدغه نان باعث می‌شود که قید بسیاری از مسائل دیگر را بزنند و هر طور که شده با چنگ و دندان شغلشان را حفظ کنند؛ حتی اگر این موضوع جان خود یا سایر همکارانشان را به خطر بیندازد.