برچسب تأکید بر «زندگی» چه معنایی دارد؟

بگذارید از تکرار مکررات در مورد قتل‌هایی که اصطلاحا به آن‌ها قتل ناموسی گفته می‌شود، بگذریم و یک راست برویم سر اصل مطلبی که قرار است بیان شود. در روزها و هفته‌های گذشته آن‌چنان بازار تحلیل‌های مربوط به این قتل‌ها داغ بود (حداقل تا پیش از مبحث نژادپرستی در آمریکا که مدتی جای قبلی را گرفت و البته بعد از آن دو مرتبه قتل‌های دیگری خبری شد) که هر فردی با تخصص و بدون تخصص به تحلیل مسئله پرداخت.

بیشترین استفاده‌ای که ما از تقویم‌های در دسترسمان می‌کنیم، این است که بگردیم و روزهای تعطیلی را که در طول آن سال وجود دارند، بشماریم. نهایتش گاه‌گاهی هم دور تاریخ‌های مهم خط می‌کشیم تا یادمان نرود در فلان روز امتحان داریم، فلان تاریخ تولد دوستمان است و در آخر آن هفته قرار است به مسافرت برویم. چیزی که دراین‌بین از دستمان در می‌رود مناسبت‌های کوچک و بزرگ ایرانی و جهانی است، مناسبت‌هایی که حتی ممکن است تلویزیون و دیگر رسانه‌ها هم یادشان برود درباره آن صحبت کنند؛ مثلا می‌دانستید که 18 تیر روز ملی ادبیات کودک‌ونوجوان است؟ 

بتی فریدان، در کتاب «راز ورزی زنانه»، به رسانه‌ها و هم‌دستان دیگرشان، ازجمله چیزی که امروزه در ادبیات تخصصی به آن گفتمان پزشکی و گفتمان روان‌شناسی مرسوم می‌گوییم، از یک منظر مهم می‌تازد. صحبت اصلی فریدان در آن کتاب بر سر آن است که تمامی این‌ها که نامشان برده شد، با استفاده از قدرتی که دارند، شمایلی از زن آرمانی تصویر می‌کنند که کاملاً منطبق با الگوی مرسوم از زن ایدئال است، زنی کاملا در خدمت امیال مردانه (در تمام سطوح ساختاری).

«بنویس حق طلاق می‌دید به زن‌هاتون بعد اسم خودتون رو هم گذاشتید مرد؟ ایموجی هم نذار»! اگر از اهالی شبکه‌های اجتماعی باشید، احتمالا داستان این توییت به گوشتان خورده است.