مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
اسم پیغمبر(ص) بر روی منبرها کم کم ترک و ممنوع شد. لعن علی(ع) بر منبرها اجباری شد و حب علی یک جرم سیاسی شد. استفاده از ظرف طلا، انگشتر طلا و لباس حریر که اسلام بر مردان، حرام کرده بود و یک علت آن هم این بود که اینها تیپ لباس و اخلاقیات اشرافی و سرمایهداری است و اخلاق طبقاتی ایجاد میکند، دوباره رایج شد.
در قرائت اموی از ماجرای صلح امام حسن (ع) تمام بار ماجرا بر دوش آنحضرت افتاده و اینکه ایشان تمایلی به ریختهشدن خون مردم نداشت. ابنکثیر بهعنوان یکی از نمایندههای تفکر اموی، در جای جای کلمات خود بر ایننکته تاکید دارد که امام حسن (ع) رغبتی به جنگ نداشت و این کوفیان بودند که او را وادار به جنگ با معاویه کردند.
کعبالاحبار، هنگام مرگ تورات تحریفنشدهای را که همراه داشت، فرستاد تا به دریا انداخته شود. او هنگام حیات، یهودیبودن خود را مخفی نمیکرد و بین مردم مسلمان تورات میخواند و از تلمود خبر میداد با اینوجود بهعنوان شیخ علمای اسلام محسوب میشد!
شاید همینرفتارهای هارونالرشید بوده که باعت شده حبیب لوی بهعنوان یکتاریخنگار یهودی از او به تعریف و تمجید بپردازد و زمان حکومت او را با دوران حضرت سلیمان (ع) به عنوان پادشاه یهود مقایسه کند. او در تاریخنگاریاش آزادی مسیحیان برای زیارت قبر مسیح (ع) را بهخاطر یکیهودی دانسته که وابسته امپراتوری روم و هارون الرشید شد.
مغیره و مروان بن حکم ازجمله کارگزاران معاویه بودند که دشنام زیادی به امام علی (ع) میدادند؛ طوریکه امام حسن (ع) روزی در پاسخ به دشنامگوییهای مروان گفت: «خداوند پدرت را به زبان رسول خدا (ص) لعن کرد در حالیکه تو در پشت او بودی؛ آنجا که رسول خدا فرمود خداوند حکم بن ابیالعاص و فرزندانش را لعنت کند!»