برچسب بمباران غزه

با خواندن کامنت‌ها و همچنین دیدن تعدادی از عکس‌های بمباران غزه، ناخودآگاه به یاد بعضی از شعرهای نزار قبانی می‌افتم. اسمش را در گوگل جست‌وجو و شعرهایی که درباره‌ فلسطین سروده‌ است را زمزمه می‌کنم.

متن پیش رو حاصل تأمل در نیایش بیست‌و‌هفتم صحیفه سجادیه است. نیایشی که در این ایام اسفبار و آکنده از غم می‌تواند بهترین مناجات با خداوند باشد و دعایی برای مردم ستمدیده و مقاوم فلسطین علیه شر مطلق، اسرائیل ستمگر و غاصب.

خوب یادم هست یک‌بار مامان قصه سرزمینی را برایم تعریف کرده بود که آدم‌هایش به طمع پول قسمتی از خاکشان را فروختند؛ اما غریبه‌ها آمدند و با زور خواستند کل آن سرزمین را غصب کنند.

حالا دیگر هفت‌ساله‌ام. آن خانه‌مان هم دیگر نیست. خرابه شده است. لباس‌ها و اسباب‌بازی‌هایم را گذاشتیم توی کوله‌پوشتی و آمدیم بیمارستان «المعمدانی».

سرسبزی‌های توی اردوگاه که با ترکش بمب شخم خورد، امید من و یحیی هم دود شد رفت توی آسمان. مثل همان دودی که از خانه‌ ام‌داوود بلند شد. وقتی بمب را انداختند صاف وسط خانه‌شان. رفت تا خود آسمان.

فرهنگ‌ها هنرمندان را تربیت می‌کنند و همان هنرمندان، به فرهنگ‌ها جهت می‌دهند. درباره فلسطین نیز، همواره همین اصل وجود داشته است. هنرمندان فلسطینی با آرمان آزادی قدس رشد می‌کنند و خود خالق آثاری می‌شوند که چشم جهانیان را خیره می‌سازد.