برچسب برنامه

در ماه‌های اخیر دو برنامه یوتیوبی توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرده است. برنامه «زن روز» به میزبانی مهناز افشار و برنامه عشق ابدی به میزبانی پرستو صالحی.

در چند سال اخیر، کمتر پدیده‌ای در حوزهٔ سرگرمی و فرهنگ عامهٔ ایران توانسته به اندازهٔ برنامهٔ «عشق ابدی» چنین دامنه‌ای از واکنش و گفت‌و‌گو در فضای عمومی ایجاد کند. این رئالیتی‌شو که برای نخستین‌بار در قالبی با محوریت دوست‌یابی و با حضور شرکت‌کنندگان ایرانی ساخته شد، به‌سرعت از مرز یک برنامهٔ سرگرمی فراتر رفت و به رخدادی فرهنگی ـ اجتماعی تبدیل شد.

برنامه زن روز با شعار تمرکز بر مد، زیبایی و توانمندی زنان، تلاش کرده چهره‌ای متفاوت از زن معاصر ایرانی ارائه دهد؛ اما در ورای این ظاهر پرزرق‌وبرق، تصویری آشنا و تکراری از زن به نمایش گذاشته می‌شود. زنی که بیش از آنکه محور اندیشه و خلاقیت باشد، به کالایی برای نمایش، رقابت و جذب مخاطب تبدیل شده است. پشت این برنامه، سازوکار اقتصادی و رسانه‌ای قدرتمندی قرار دارد که بیش از هر چیز بر «تعداد ویو» و درآمد ناشی از آن تکیه دارد؛ ساختاری که ریشه در شرکت‌های ترکیه‌ای سازنده رئالیتی‌شو‌های عامه‌پسند داشته و هدف اصلی‌اش، تجارت احساسات و ظواهر است، نه ارتقای فرهنگی یا فکری.