فیلمی در امتداد مسیر آشنای صدرعاملی
بعد از فیلم «زیبا صدایم کن»، رسول صدرعاملی با فیلم «قایقسواری در تهران» در جشنواره فجر حاضر شد. در نگاه اول و با توجه به پوستر منتشرشده از فیلم، به نظر میرسید که اثر جدید حالوهوایی شبیه فیلم سال قبل داشته باشد.
بعد از فیلم «زیبا صدایم کن»، رسول صدرعاملی با فیلم «قایقسواری در تهران» در جشنواره فجر حاضر شد. در نگاه اول و با توجه به پوستر منتشرشده از فیلم، به نظر میرسید که اثر جدید حالوهوایی شبیه فیلم سال قبل داشته باشد.
در پس هر نام و نشان این مرزوبوم، داستانها و تاریخی کهن قرار گرفته است و نام شهر، کوی، محله و برزنها نیز از این قاعده مستثنا نیست.
بطری آب خاکگرفته را از جلوی صندلی برمیدارد و میپاشد روی شیشه. با دستمال چرک و کهنهای که به دست دارد، سعی میکند شیشه جلوی ماشین را پاک کند.
صحبت درباره فیلم «قایقسواری در تهران» را باید از نامش شروع کرد؛ نامی که هیچ ارتباطِ معناداری با داستانِ فیلم ندارد.
وقتی بازدید از یک شهر قدیمی مثل همدان هدف تور خبرنگاری خبرنگاران اصفهان قرار گرفت، بررسی ساختار شهری همدان شد دغدغهام. بهمحض ورود به شهر تلاش کردم در این بازدید شهر همدان را با دید یک خبرنگار شهری ببینم.
در عصری که عدالت آموزشی سنگ بنای توسعه جوامع است، استان اصفهان باتکیهبر گنجینهای بیبدیل به نام «همت خیرین مدرسهساز» الگویی زنده از مردمیسازی آموزش را ترسیم میکند.
فیلم امسال رسول صدرعاملی، اثری لطیف، خوشحسوحال و تا حدود زیادی شریف است که مدعایی بیش از آنچه هست و میتواند باشد، ندارد.
با پیشرفت فناوری، روشهای برنامهریزی شهری نیز دستخوش تغییرات عمدهای شده است.