گزارش مردمی فیلمهای “بیرو” و “شب طلایی”
روز چهارم #چهلمین_جشنواره_فیلم_فجر_اصفهان
روز چهارم #چهلمین_جشنواره_فیلم_فجر_اصفهان
چهلمین دوره جشنواره فجر اگرچه نامهای بزرگ چندانی را در خود ندارد؛ اما استعدادهای جوانی دارد که نوید آینده بسیار خوبی را به سینمای ایران میدهد.در این دوره، برخلاف آنچه انتظار میرفت، سطح فیلمها، متوسط است؛ حتی چند فیلم، در مقام شگفتی، مخاطبان خود را شوکه کردند.این رویکرد سبب شد تنور جشنواره امسال، بهرغم تمامی ناامیدیهایی که بر اثر نبودن نامهای آشنا شکل گرفته بود، گرمتر شود و رضایت نسبی از نمایش این آثار در مخاطبان بهوجود بیاید. این مهم را میتوان در بازخوردها و یادداشتهایی که در سایتهای سینمایی و فضای مجازی بازنشر داده میشوند، متوجه شد.در ادامه نگاهی خواهیم داشت به 10 فیلمی که در جشنواره امسال نمایش داده شدند و توانستند نظرهای متفاوتی از مخاطبان را متوجه خود کنند.
منبع : اصفهان زیبابرای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید
محمد رحیم اخوت؛ نویسنده و داستاننویس معاصر اصفهان در اثر کهولت سن و عواقب آن و پس از طی یک دوره بیماری صبح امروز 23 بهمن ماه درگذشت.
مجموعه «شناس نامه» با معرفی جمعی از هنرمندان و کیوریتورهای نسلهای مختلف هنرهای تجسمی ایران رونمایی میشود که در دهه 90 در اصفهان فعالیت هنری داشتهاند.
زهرا نیازی مستندساز اصفهانی فیلم ناتمامی از زندهیاد محمدرحیم اخوت و محمدعلی موسوی فریدنی ساخته که به دلیل نبود سرمایهگذار هنوز موفق به اتمام و ارائه آن نشده است. به گفته او، اصفهان نقطه مشترک و عشق بیپایان هردوی آنهاست و این مستند تلاشی است که عشق آنها به شهر در قاب سینما به نمایش گذاشته شود.
محمدرحیم اخوت چهره نامآشنایی در فضای فرهنگیهنری اصفهان است که در چند دهه اخیر حضور اثربخشی در فضای فرهنگی این شهر داشته است. مدتی بود که او به دلیل بیماری، در مجامع ادبی و هنری حضور نداشت و اتفاقا همین موجب شده بود بیش از آنکه به او بیندیشیم به آثارش و حیات ادبی ناشی از آن فکر کنیم. او حاضر غایبی بود که بسیاری مواقع دلتنگش میشدیم و جز مطالعه حاصل کارش که بیشتر و اغلب در کتاب آمده بود، چارهای نبود؛ اما حاصل کار او چه بود؟ زیست هنرمندانهاش که کتابهای منتشرشدهاش بخشی از آن بود، «حاصل» هفتادوشش سال زندگیاش بود.
فکرش را بکنید سیوسهپل اصفهان را ببرند تهران! یا تختجمشید را از شیراز منتقل کنند! یا یک روز برسد که آرامگاه فردوسی در توس نباشد و دوستدارانش قرار باشد جایی دیگر مزارش را زیارت کنند! حتما میگویید ناممکن است؛ چون میراث فرهنگی و داشتههای یک شهر را نمیشود به جای دیگری انتقال داد! همانطور که این روزها حتی میراث ناملموس یک خطه را به نام آن ثبت میکنند و در پاسداشت و نگهداریاش میکوشند.