برچسب باید جنگ را باور کنیم

با شیوع ویروس کرونا در کشور، یک شبکه آموزشی به نام «شاد» نیز در میان نظام‌آموزشی پیدا شد. این شبکه که در اردیبهشت 99 افتتاح شده و بنا بود به بزرگ‌ترین «شبکه اجتماعی دانش‌آموزی» طی دوران حاضر مبدل شود، از همان ابتدای کار، به دلیل مشکلات ساختاری مشتری‌ریز شد. این در حالی بود که ایسنا، طبق آخرین آمار اعلام شده در 7 آذر 99، تعداد اعضای این شبکه را «۱۱۰ هزار و ۹۷۹ مدیر، ۱۲ میلیون و ۲۸۶ هزار و ۱۹۳ دانش‌آموز و ۷۰۶ هزار و ۳۴۲ معلم» عنوان کرد، درحالی‌که وزیر آموزش و پرورش «از عدم دسترسی نزدیک به 5 میلیون دانش‌آموز به این شبکه» خبر داد و معاون آموزش ابتدایی این وزارتخانه بنابه گزارشی از شرق «معترف شده بود که تمام اما و اگرهایی که نسبت به این شبکه وجود داشت، درست بود.»

رویکرد نوشتن اپلیکیشن‌ها و طرح‌های فناورانه بومی در کشور ما سابقه دیرینه‌ای دارد که به امروز و فردا هم ختم نخواهد شد. به‌عنوان مثال، پروژه‌های مهمی در کشور ما مانند لینوکس ملی، ایمیل ملی، موتور جست‌وجوی ملی و پیام‌رسان ملی مطرح بوده است که متاسفانه بعد از صرف بودجه‌های چند میلیاردی نه‌تنها به ثمر ننشسته است که باعث انتقادات گسترده جامعه فناوری شده است.

بیایید شادی را طور دیگر تجربه کنیم. باید دانش‌آموز یا اولیای دانش‌آموز  یا معلم باشید تا متوجه شوید. روی این همه شادی‌ام با شاد است! مدرسه آنلاین ایران. نرم‌افزاری با ساختار اپلیکیشن روبیکا؛ اما مخصوص درس و مدرسه. این برنامه دارای چهار بخش سرویس‌ها، پیام‌رسان، شادینو و تنظیمات است. بیشترین استفاده ما هم از قسمت پیام‌رسان است که شامل گروه‌های درسی و صفحه شخصی معلم‌هاست؛ یعنی دومین صفحه این برنامه. ساختار و پایه‌اش هم از نرم‌افزارهای خارجی و داخلی بنا شده و قابلیت‌های خوبی مخصوصا برای معلم‌ها دارد.

من یک دانش‌آموز هستم! مانند بسیاری از دانش‌آموزان کشورم که این روزها درگیر سیستم و آموزش‌های آنلاین هستند. هر چه به خودمان نگاه می‌کنیم بیشتر از آنچه که لذتی از درس‌خواندن برده باشیم در پی وصل‌شدن اینترنت یا کوچ‌کردن از شاد به واتساپ و از واتساپ به اسکای روم بوده‌ایم.