برچسب ایمنی

کم کم به ماه‌هایی از سال نزدیک می‌شویم که هرساله بیشترین میزان مرگ و میر از نوع خاموش در آنها به ثبت رسیده است. ماههای سردی که هر ساله مترادف می‌شوند با اخبار تلخ گازگرفتگی و فرجام غالبا تلخ آنها؛ با این تفاوت که ماجرا نه شبیه تصادفات جاده‌ای است که مثلا بخشی از مشکل را به کیفیت خودرو و جاده گره بزنیم و نه پای حوادث غیر مترقبه در میان است که قصور موثر در رویدادن آن قابل فرافکنی باشد!

در شرایطی که حادثه واژگونی اتوبوس راهیان‌نور، شهر بروجن را سیاه‌پوش کرده بود، آقای وزیر، خبرنگاران را برای دریافت پاسخ به مسئولان این طرح حواله می‌داد، ولی تکرار این رویداد در گونه‌های مختلف، چیزی نیست که با‌‌‌ همان سبک قابل پاسخ دادن باشد؛ بالاخره باید جایی مسئولیت‌پذیری و نیز واکنشی شدید‌تر از «ابراز هم‌دردی» نشان داد، ولی باید با کدام حادثه، مسئولیت پذیرفت و استعفا داد؟!

برای جلوگیری از «...» نیازمند آموزش هستیم؛ جای خالی را با عبارت های گوناگونی می‌توان پر کرد اما آیا «آموزش» هم قابل معادل‌سازی‌ست؟ مثلا به جای آموزش دادن اصول ایمنی، قرصش را تولید کنیم و به خورد ملت بدهیم؛ مثلا بگوییم برای مقابله با مخرب‌ترین حادثه طبیعی، تنها کافی است که خودمان را به فراموشی بزنیم؟!

تا هنگامی که فقر فزونی پیدا کند، ایرادات ایمنی خودرو به آسانی قابل رفع و رجوع نباشد، نیروی انتظامی و دستگاه قضا، برای مقابله با سارقان ‌و شاید دست‌کم خرید و فروش و استفاده از لوازم مسروقه، تدبیری نیندیشند، بهترین چاره‌اندیشی مالکان برای مقابله با این معضل رو به رشد، حکم دستی دارد که تنها مانده و لاجرم بی‌صداست!