برچسب ایران

دونالد ترامپ در جعبه فولادی

مذاکرات ایران و آمریکا بر سه محور اصلی متمرکز است: پرونده هسته‌ای، تنگه هرمز و کاهش تنش‌های منطقه‌ای به‌ویژه در لبنان. واشنگتن خواهان محدودیت بلندمدت غنی‌سازی و نظارت گسترده است، اما تهران بر دوره کوتاه‌تر و حفظ حقوق هسته‌ای خود تأکید دارد. هم‌زمان، هرمز به برگ مهم چانه‌زنی بدل شده و تعلیق «پروژه آزادی» نشانه بازآرایی فشار آمریکا ارزیابی می‌شود. با وجود امید به توافق، مسیر دیپلماسی شکننده و پرهزینه باقی مانده است.

سه عاملی که ترامپ را برای توافق با ایران تحت فشار قرار داده‌اند

آنها معتقد هستند که رئیس جمهور آمریکا به دلیل آغاز جنگ علیه ایران، با افزایش واکنش‌های داخلی روبه‌رو است و عواملی مانند افزایش قیمت سوخت، تنش با متحدان خلیج فارس و افزایش انتقادات داخلی، فضا را برای تصمیم‌گیری او محدود کرده است.

آینده رابطه ایران و آمریکا به کدام مسیر می‌رود؟

ایالات متحده در خاورمیانه با هزینه‌های سنگین ناشی از اتکا به دولت‌های کوچک خلیج فارس روبه‌روست؛ کشورهایی که بیشتر مصرف‌کننده امنیت‌اند. در مقابل، تعامل با ایران می‌تواند بخشی از بار امنیتی واشنگتن را کاهش دهد. تجربه برجام نشان داد دیپلماسی با تهران ممکن است، در حالی‌که جنگ پرهزینه و بی‌ثبات‌کننده است. در شرایط رقابت با چین، توافق تدریجی با ایران می‌تواند نفوذ پکن را محدود، تنش‌ها را کاهش و تمرکز راهبردی آمریکا را آزاد کند.

از منطق برنده و بازنده تا شکست‌های راهبردی آمریکا

این مقاله با تکیه بر مفهوم «قدرت نرم» جوزف نای، سیاست خارجی دولت ترامپ را نمونه‌ای آشکار از اتکای افراطی به قدرت سخت می‌داند؛ رویکردی که با تهدید، فشار اقتصادی، نیروی نظامی و تحقیر دیپلماتیک پیش می‌رود و هم‌زمان نهادهای سازنده جذابیت جهانی آمریکا، از کمک‌های خارجی تا دیپلماسی، رسانه و دانشگاه‌ها را تضعیف می‌کند. نویسنده استدلال می‌کند این ذهنیت برنده/بازنده، آمریکا را از نفوذ پایدار دور کرده و خطاهای راهبردی گذشته را تکرار می‌کند.

ترکی الفیصل: اگر به ایران حمله می‌کردیم تاسیسات حیاتی ما نابود می‌شد

ترکی الفیصل با تمجید از سیاست عربستان سعودی از سکوت در قبال حملات ایران به منافع آمریکا در این کشور نوشت: اگر ریاض به این حملات واکنش نشان می‌داد، تاسیسات نفتی و آب‌شیرین‌کن‌ها نابود می‌شد.