برچسب اهورا نصرالهی

نمی‌دانم تا چه حد با این حرف من موافق هستید، به نظرم جذاب‌ترین لحظه فیلم دیدن، وقتی است که کارگردان بیاید و تمامی کلیشه‌های ژانر مربوطه را بشکند. به شما می‌گویند فلان فیلم ترسناک است. خود به خود با این دید به سراغ فیلم می‌رویم که قرار است چند قطع عضو و جامپ اسکیر ببینیم. کافی است فیلم شروع بشود و آنوقت می‌بینیم کارگردان اثر، به تمامی پیش بینی‌هایمان گند می‌زند و چیزی نو تحویلمان می‌دهد. کارگردانانی که محافظه کاری را کنار می‌گذارند و دل را به دریا می‌زنند تا مولفه‌های خاص خودشان را بسازند. این، لحظه‌ای است که سینما به جذاب‌ترین حد خود می‌رسد.

سینمای وحشت روانشناختی، یکی از زیرژانرهای محبوب ژانر وحشت است. در این سینما، همواره موضوع و وحشتی جدید برای بحث پیدا می‌شود. می‌تواند Antichrist فون تریه باشد یا It Follows رابرت میچل. جامپ اسکیر، صحنه‌های خشن و سکانس‌های استرس زا، در این زیرژانر برای تزریق وحشت زیرپوستی به مخاطب استفاده می‌شود. به راحتی می‌توان متوجه شد سکانس‌های خشن Antichrist با Wrong Turn فرق دارد. یکی تنها برای وحشت زده کردن آمده است اما دیگری برای اینکه پیامی برساند. معمولا وحشتی که این زیرژانر به مخاطب وارد می‌کند، بیشتر به یاد او می‌ماند. فقدان، اعتماد کردن، اختلالات روانی و... جز موضوعات موردعلاقه فیلمسازان این ژانر بوده است. فیلم A Tale of Two Sisters نیز درباره خاطرات، روابط خانوادگی و ذهن است. کیم جی-وون با الهام گرفتن از یک افسانه کره‌ای، یکی از بهترین فیلم‌های این زیرژانر را پدید می‌آورد. با نقد این فیلم همراه ویجیاتو باشید.

مستند سازی از آنچه که بر سر یک ملت رفته، گاهی اوقات حکم از نان شب واجب‌تر دارد. اثرات بسیاری درباره تاریخ، حوادث و جنایات رخ داده که به لطف هنر، تاثیرگذاری بیشتری به خود گرفته و سعی می‌کنند افراد ناآگاه را آگاه و افراد آگاه را آگاه‌تر کنند. فیلم 1987: When the day comes، قرار است ما را به یک سفر نفسگیر، با شخصیت‌های متفاوت و داستانی که هر لحظه اوج می‌گیرد ببرد و داستان اعتراضات گسترده ماه ژوئن در کره جنوبی به خاطر کشته شدن یک دانشجو، برای رسیدن به دموکراسی را به تصویر بکشد. با نقد این فیلم، همراه ویجیاتو باشید.

ساختن سریالی که ما را با یک شخصیت بدبخت و بیچاره همراه کند و نشان دهد که در نهایت، او به یک فرد موفق تبدیل می‌شود، از سخت‌ترین کارهای ممکن است. مخاطب کنونی اگر از یک چیز متنفر باشد، آن شعار دادن و انگیزه دادن‌های کلیشه‌ای است. مسیر سینما و تلویزیون در سال‌های اخیر، به گونه‌ای بوده است که پایان‌های تلخ برای شخصیت اصلی، که از قضا کلی تلاش برای بهتر شدن کرده است، بیشتر از پایان‌های شاد مورد استقبال قرار می‌گیرند. اما آثار روحیه و انگیزه بخش هم مهم هستند. آثاری که دیدنشان می‌تواند به آن شخص کمک کنند تا خودش را جمع کند. چیزهای جدیدی از آن‌ها یاد بگیرد و خودش را پیدا کند. مینی سریال Maid همچین چیزی است. سریالی که از این مانع، به خوبی می‌پرد و جز بهترین مینی سریال‌های نتفلیکس قرار می‌گیرد. اما سازندگان این اثر چگونه این کار را انجام دادند؟ برای رسیدن به جواب، با ویجیاتو همراه باشید.

یک سری آثار در سینمای جهان وجود دارند که به اصطلاح "نمادین" هستند. فارغ از آنکه در کل اثری ضعیف یا قوی باشند، هروقت پای ژانر وسط می‌آید، این فیلم‌ها سریعا به ذهنمان می‌آیند. برای مثال وقتی به کسی بگویی: چند فیلم ترسناک برایم معرفی کن. احتمالا اولین چیزهایی که به ذهنش می‌آید، حلقه، جنگیر، کشتار با اره برقی در تگزاس و... . بدون شک، کینه هم در این لیست وجود دارد. فیلمی که با سکانس‌های ترسناکی که تا آن زمان، بدون سابقه بوده است، روح تازه‌ای در سینمای وحشت مبنی بر روح، قتل و جامپ اسکیر دمید. هرچند، کینه ضعفای مخصوص خودش را دارد، اما اکنون به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های ژانر وحشت تبدیل شده است به طوری که از سال 2002 تا کنون، چندین دنباله و بازسازی از این فیلم صورت گرفته است. با نقد این فیلم، همراه ویجیاتو باشید.

Sonic Prime، سریالی است که برای کودکان ساخته شده است. اما این مورد، به عنوان یک عذر پذیرفته نیست. بسیاری از عناوین تاثیر گذار دهه گذشته، برای کودکان ساخته شده بودند، اما بسیار خوب نوشته شدند و بدون ترس به اجرا درآمدند. اما، چرا Sonic Prime بسیاری از این فرصت‌ها را رد می‌کند و تلاش دارد که کار خودش را انجام بدهد؟ با بررسی سریال Sonic Prime همراه ویجیاتو باشید.