برچسب اعدام
اولین اعدام با جوخه آتش در کارولینای جنوبی
پس از سه سال آماده سازی، مقامات اداره خدمات کیفری ایالت کارولینای جنوبی آمریکا در آستانه اجرای اولین حکم اعدام با جوخه آتش هستند.
سرنوشت تلخ سه برادر که عضو باندهای جنایت بودند/ یکی با شلیک پلیس کشته شد و دو نفر دیگر اعدام می شوند
به گزارش خبرآنلاین روزامه همشهری نوشت: پس از اعزام وی به بیمارستان امام خمینی(ره)، 2نفر از برادران این زندانی به همراه همدستان خود در عملیاتی هالیوودی و با استفاده از سلاح گرم به بیمارستان حمله کردند. آنها با خلع سلاح مأمور بدرقه و ایجاد رعب و وحشت در میان بیماران و کادر درمان، برادر خود را فراری دادند و از صحنه گریختند.
دزدیدن دختر تهرانی از کنار اتوبان و تجاوز به وی
مرد موتورسوار که به اتهام تجاوز به یک دختر از سوی قضات دادگاه کیفری به اعدام محکوم شده بود، با نقض حکم و پس از تکمیل تحقیقات بار دیگر پای میز محاکمه خواهد ایستاد.
توییت یک حقوقدان در واکنش به حکم اعدام تتلو
حکم اعدام تتلو اجرا نخواهد شد.
ماجرای ازدواج تتلو در زندان
عموی تتلو با فرض صدور سنگینترین حکم برای بردرزادهاش که در گمانهزنیها مطرح میشود، گفت «او قبلا توبه کرده است و امیدواریم این حکم تغییر کند» او در ادامه اضافه کرد که «تتلو حدود یک هفته است که در زندان ازدواج کرده است».
حکم تتلو؛ بخشش لازم نیست اعدامش کنید!
مهدی محمدی کلاسر*
گیوتین عبدالکریمی در صدا و سیما و تهدید انسجام ملی
گروه اندیشه: دکتر بهمن اکبری، استاد دانشگاه، در یادداشتی انتقادی با عنوان «گیوتین در قرارگاه فرهنگی»، که در سایت اندیشه ما منتشر کرده، نسبت به سخنان بیژن عبدالکریمی و ظهور افراطگرایی و ادبیات حذفگرایانه در رسانه ملی هشدار داد. او با نقد برنامه صدا و سیما و سخنان بیژن عبدالکریمی، معتقد است این برنامه به جای نقد علمی، به دوقطبیسازی و تبدیل نخبگان به دشمنان فرضی پرداخته، این رویکرد را فرسایشدهندهٔ سرمایه اجتماعی و مغایر با جذب حداکثری می داند. اکبری با بازخوانی تجربههای تاریخی انقلابهای فرانسه، شوروی و چین نشان میدهد که چگونه تندروی داخلی بیش از دشمن خارجی به ساختارها آسیب میزند. او تأکید میکند آینده ایران نه در گرو تندروی، بلکه در گرو عقلانیت، مدارا و گفت وگوست. دکتر اکبری در این متن دست روی یک سنتز خطرناک میگذارد؛ او معتقد است بزرگترین خطر فعلی برای ایران، نه تحریم است و نه حمله خارجی، بلکه «خودزنی مفرط فرهنگی» و حذف نخبگان در داخل است. او با به چالش کشیدن یکی از برنامههای صداوسیما، استدلال میکند که وقتی رسانه ملی به جای ترویج عقلانیت، زبان به خشونت کلامی و برچسبزنی علیه دانشگاهیان و روشنفکران میگشاید، در حال بازتولید همان اشتباهات مرگبار تاریخ (مانند دوران وحشت در انقلاب فرانسه یا انقلاب فرهنگی مائو) است که در نهایت به فروپاشی از درون میانجامد. حرف آخر نویسنده این است: برای حفظ اقتدار کشور، باید تفاوت میان «رقیب فکری» و «دشمن نظام» را فهمید و صداوسیما را از میدان تاختوتاز افراطیها به «قرارگاه انسجام ملی» تبدیل کرد.
