عافیتطلبی اجرایی در مسلخ تاخیر/ احتضار امید در اتاقهای دربسته
آنچه امروز تحت عنوان فرسایش حکمرانی در گزارشهای رسمی خودنمایی میکند، نشانهای از زوال تدریجی اعتبار اجتماعی بر اثر عافیتطلبی لایههای میانی قدرت است. وقتی تصمیمات سرنوشتساز در مسلخ تاخیر قربانی میشوند، جامعه از امید عقلانی به سمت ناامیدی تحلیلی کوچ میکند؛ وضعیتی که در آن نظام نه با تقابل سیاسی، بلکه با بیتفاوتی ویرانگر تودههایی روبهرو میشود که دیگر وعدهها را تنها ابزاری برای خرید زمان میبینند.