آنچه امروز تحت عنوان فرسایش حکمرانی در گزارشهای رسمی خودنمایی میکند، نشانهای از زوال تدریجی اعتبار اجتماعی بر اثر عافیتطلبی لایههای میانی قدرت است. وقتی تصمیمات سرنوشتساز در مسلخ تاخیر قربانی میشوند، جامعه از امید عقلانی به سمت ناامیدی تحلیلی کوچ میکند؛ وضعیتی که در آن نظام نه با تقابل سیاسی، بلکه با بیتفاوتی ویرانگر تودههایی روبهرو میشود که دیگر وعدهها را تنها ابزاری برای خرید زمان میبینند.
به گزارش خبرنگار سرویس جامعه خبرگزاری آنا، بزرگترین چالش انتظام اجتماعی در حال حاضر، نه تحریمهای خارجی است و نه ابرچالشهای زیستمحیطی؛ بلکه نداشتن فرمانده در میدان بحران است. فرسایش حکمرانی یعنی وضعیتی که در آن دستگاههای اجرایی، قدرت ترجمه سیاستهای کلان نظام به نتایج ملموس را از دست دادهاند.
این انفعال، در ادراک عمومی به عنوان فقدان اراده در راس تفسیر میشود، در حالی که ریشه اصلی آن در ترس از مسئولیت و تعارض منافع نهادی در بدنه قواست. جامعه امروز با سختی و جراحیهای اقتصادی راحتتر کنار میآید تا با بلاتکلیفی. وقتی بیتصمیمی به یک رویه پایدار تبدیل شود، مشروعیت نظام نه از طریق شورش، بلکه از طریق فرسایش تدریجی اعتماد ذوب خواهد شد.
تراژدی نسلهای نادیده