برچسب اعتراض یا آشوب

رخداد‌های اخیر در برخی دانشگاه‌های پایتخت، بار دیگر بحث نسبت میان آزادی بیان و حفظ نظم آموزشی را برجسته کرده است؛ موضوعی که در پرتو رفتار‌های ساختارشکنانه محدود، ضرورت اجرای دقیق آیین‌نامه‌های انضباطی و صیانت از نماد‌های ملی را یادآور می‌شود.

در حالی که تقویم اسفندماه، یادآور وحشیانه‌ترین مواجهه‌های رژیم پهلوی با نهاد علم است، امروز بخشی از بدنه آکادمیک کشور در چنبره نوعی «بی‌حسی تاریخی» گرفتار شده است. این گزارش با کالبدشکافی فرآیند حذف آگاهی در دانشگاه، به بررسی نقش سکوت اساتید و ساختار تکنوکراتیک در بازتولید تمایلات ارتجاعی و ستایش استبداد گذشته در میان نسل جدید می‌پردازد.

دانشگاه، قلب تپنده عقلانیت و استقلال ملی، این روز‌ها با تلاش‌های نفوذ و آشوب مواجه است؛ تدوین نقشه راه مقابله با این تهدید، اولویت فوری مدیریت علمی و فرهنگی کشور است.

جوکار با تأکید بر لزوم تفکیک میان مطالبه‌گری مدنی و رفتار‌های مخرب گفت: شعار‌های ساختارشکنانه و اقدامات توأم با تخریب را خارج از دایره اعتراض است و در عین حال فراهم‌سازی بستر قانونی برای برگزاری تجمعات می‌تواند زمینه طرح مطالبات در چارچوبی قانونمند، امن و همراه با پاسخگویی مسئولان را تقویت کند.

عضو کمیسیون امور داخلی کشور و شورا‌های مجلس گفت: اگر افرادی واقعاً حرفی برای گفتن داشته باشند آن را به دور از اوباشگری، اغتشاش، آتش‌ زدن و قتل و غارت مطرح می‌کنند.

تجمعات محدود، اما پر بازتاب هفته نخست اسفند در برخی دانشگاه‌های تهران، بیش از آنکه مطالباتی صنفی باشد، نشانه تلاش اقلیتی سازمان‌یافته برای ایجاد شکاف هویتی در محیط‌های علمی است؛ اقدامی که با هتاکی به پرچم، از چارچوب اعتراض مدنی عبور کرد.

یک استاد فلسفه با بازخوانی حوادث اخیر از منظر جامعه‌شناسی، به تشریح تأخر گفتمانی در نهاد‌های مرجع پرداخت و با استناد به تعبیر رهبری درباره «نشستن مگس روی زخم»، تأکید کرد که بدون آموزش مدنی و تشکیل اتاق جنگ فرهنگی، نمی‌توان از تکرار بحران‌ها و سوءاستفاده عوامل خارجی جلوگیری کرد.