«علی اصغر نخعیراد» عضو کمیسیون امور داخلی کشور و شوراهای مجلس، در گفتوگو با خبرنگار پارلمانی خبرگزاری آنا، در پاسخ به این سوال که چرا اوباشگری هرگز به نتیجه مثبت اجتماعی منجر نمیشود، اظهار کرد: اگر افرادی واقعاً حرفی برای گفتن داشته باشند، آن را به دور از اوباشگری، اغتشاش، آتشزدن، قتل و غارت مطرح میکنند. سخنی که بر پایه منطق باشد، ماندگار است، شنیده میشود و اثرگذار خواهد بود، اما هنگامی که پای اغتشاش، شورش، برهمزدن نظم عمومی و تخریب به میان میآید، هیچ انسان فرهیخته و عاقلی آن را نمیپسندد و چنین رفتارهایی در نهایت به زیان عاملان آن تمام میشود.
وی با بیان اینکه اغتشاشات ۱۸ و ۱۹ دیماه در کشور ما سازمانیافته و با هدایت عوامل خارجی بود، تصریح کرد: حتی اگر چنین فرضی هم مطرح نباشد، نفس این اقدامات نابخردانه خود بهتنهایی موجب رسوایی عاملان آن میشود و در نهایت به نفع نظام و کشور تمام خواهد شد.
نخعیراد درباره راهکارهای فرهنگسازی در این زمینه هم خاطرنشان کرد: باید کار فرهنگی و روشنگری صورت گیرد تا جامعه به این درک برسد که اوباشگری نهتنها اعتراض نیست، بلکه پایان اعتراض و آغاز آشفتگی است. اگر فردی اعتراضی دارد، باید آن را از مسیر صحیح پیگیری کند تا موجب پایداری و شنیدهشدن سخن شود. اما وقتی کسی دست به اغتشاش، شورش و غارت میزند، نخستین پیامد آن طرد اجتماعی است و جامعه چنین فردی را غیرمنطقی یا حتی خائن به کشور و ملت تلقی میکند. در نتیجه، بهجای شنیدهشدن حرف حق احتمالی او، مطالبه عمومی به سمت مجازات وی سوق پیدا میکند.