برچسب اصولگرایان

جنگ علیه ایران، صرفاً یک درگیری نظامی نیست، بلکه آزمونی جدی برای سنجش اعتبار قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل و به‌ویژه منشور ملل متحد است؛ منشوری که پس از تجربه‌های تلخ تاریخ، با هدف مهار خشونت و تضمین صلح جهانی شکل گرفت. در این رخداد، اصل بنیادین منع توسل به زور و احترام به حاکمیت دولت‌ها بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت.

 تصویر کودکِ آسیب‌دیده، گریه کودک، یا نگاه ترسیده او، به‌سرعت از سطح یک واقعیت انسانی به سطح یک «نشانه سیاسی» ارتقا می‌یابد؛ نشانه‌ای که در گفتمان‌های مختلف، برای اهداف متفاوت به‌کار گرفته می‌شود. این وضعیت ما را با یک پرسش بنیادین مواجه می‌کند: آیا کودک در جنگ، «سوژه انسانی» است یا «ابزار روایت»؟ پاسخ به این پرسش، ما را به حوزه‌ای میان‌رشته‌ای میان حقوق، رسانه، سیاست و مطالعات انتقادی گفتمان می‌کشاند.

تاریخ ملت‌ها تنها در میدان‌های نبرد، اتاق‌های مذاکره یا صندوق‌های رأی نوشته نمی‌شود؛ گاه سرنوشت یک ملت در نحوه مواجهه آن با اختلافات داخلی رقم می‌خورد. جوامع بزرگ، جوامعی نیستند که فاقد اختلاف باشند، بلکه جوامعی هستند که می‌دانند چگونه اختلاف را به گفت‌وگو تبدیل کنند و چگونه رقابت سیاسی را از مرزهای منافع ملی عبور ندهند. آنچه ملت‌ها را فرسوده می‌کند، صرفاً جنگ خارجی یا تحریم اقتصادی نیست؛ گاه خطرناک‌تر از آن، شکل‌گیری نوعی سیاست‌ورزی بحران‌محور است که بقای خود را نه در حل مسئله، بلکه در تداوم تنش، دو قطبی‌سازی و بازتولید نزاع جست‌وجو می‌کند.