به گزارش خبرآنلاین، به نقل از شرق، در حالی که دهههای گذشته شاهد حکمرانی دولتها بر مرزهای دیجیتال از طریق کنترل دروازههای فیزیکی اینترنت بودیم، ظهور فناوریهایی نظیر استارلینک، آمازون لئو و پروژههای مشابه، این مدل سنتی را به چالش کشیده و فصلی نو در تقابل میان آزادی دسترسی و حاکمیت ملی گشوده است. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان سرویسهای اینترنت ماهوارهای به عنوان راهبر اتصال در شرایط بحرانی پذیرفته میشوند، در ایران تجربه دیماه و قطع نزدیک به ۱۰ روز اینترنت نشان داد هر زمان شبکههای زمینی قطع شوند، راههای جایگزین نیز بهسرعت هدف قرار میگیرند؛ از اختلال در فرکانسهای ماهواره استارلینک تا ممانعت از استفاده از دیشها با جمعآوری از پشتبامها. همزمان این تقابل فناوری معاصر با منطق رویکردهای سنتی، پرسشهای جدی درباره آینده اینترنت، استقلال شبکه داخلی و نقش ابرمنابع ارتباطی در چشمانداز اقتصاد دیجیتال ایران تا ۲۰۲۶ پیش میکشد: آیا زیرساختهای بومی میتوانند جایگزین اینترنت جهانی شوند؟ یا اینکه شبکههای نوین ماهوارهای به نماد بحران آزادی و محدودیتهای حکمرانی تبدیل خواهند شد؟