به گزارش خبرآنلاین، به نقل از شرق، در حالی که دهههای گذشته شاهد حکمرانی دولتها بر مرزهای دیجیتال از طریق کنترل دروازههای فیزیکی اینترنت بودیم، ظهور فناوریهایی نظیر استارلینک، آمازون لئو و پروژههای مشابه، این مدل سنتی را به چالش کشیده و فصلی نو در تقابل میان آزادی دسترسی و حاکمیت ملی گشوده است. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان سرویسهای اینترنت ماهوارهای به عنوان راهبر اتصال در شرایط بحرانی پذیرفته میشوند، در ایران تجربه دیماه و قطع نزدیک به ۱۰ روز اینترنت نشان داد هر زمان شبکههای زمینی قطع شوند، راههای جایگزین نیز بهسرعت هدف قرار میگیرند؛ از اختلال در فرکانسهای ماهواره استارلینک تا ممانعت از استفاده از دیشها با جمعآوری از پشتبامها. همزمان این تقابل فناوری معاصر با منطق رویکردهای سنتی، پرسشهای جدی درباره آینده اینترنت، استقلال شبکه داخلی و نقش ابرمنابع ارتباطی در چشمانداز اقتصاد دیجیتال ایران تا ۲۰۲۶ پیش میکشد: آیا زیرساختهای بومی میتوانند جایگزین اینترنت جهانی شوند؟ ینهادهایی مانند ITU برای مشروعیتبخشی به قطع دسترسیها و فشار بر اپراتورهای بینالمللی.
واقعیت این است که اینترنت ماهوارهای دوران سانسور را به شکل کنونی «تغییر» میدهد اما لزوما آن را «نابود» نمیکند. دولتها بهجای بستن شیرهای اینترنت در اپراتورهای ارتباطی، به سمت شکار فیزیکی گیرندهها و جنگ الکترونیک در آسمان حرکت کردهاند. در افق ۲۰۳۵، پیروز این میدان کسی خواهد بود که بتواند توازن میان «تابآوری شبکه ماهوارهای» و «قدرت تخریب سامانههای ضدماهوارهای» را به نفع خود تغییر دهد. برای کاربران در کشورهای تحت کنترل، استارلینک همچنان یک «راه نجات حیاتی» اما پرخطر باقی خواهد ماند؛ ابزاری که هزینه استفاده از آن میتواند از جریمههای مالی تا مجازاتهای حبس و اعدام متغیر باشد. این نبرد، فراتر از یک موضوع فنی خواهد بود.
۵۸۵۸