برچسب ادبیات

محمدرضا صادقی گم شده است!

همه چیز از یک سفارش فیلمنامه و پیدا کردن کتابی قدیمی به نام «آلبوم» شروع شد. جست‌وجویی که از قفسه‌های غبارگرفته‌ی کتابخانه‌ها آغاز و به کشف نویسنده‌ای ختم شد که آثارش در دهه ۵۰، طنینِ خشم و رنجِ طبقات فرودست بود. محمدرضا صادقی، که نامش سال‌ها از حافظه‌ی ادبی ما پا پس کشیده بود، حالا دوباره پیدا شده است؛ نویسنده‌ای که اگرچه تلفن‌ها را جواب نمی‌دهد، اما کلماتش هنوز زنده و نفس‌گیر در دل تاریخ معاصر ما می‌تپند.

پدرم علاقه زیادی به ادبیات داشت

دختر مرحوم دعایی با یادآوری محبت‌های پدر به فرزندان افزود: رضایتنامه‌های مدرسه را با جمله «رضایت دارم، نور چشمی خانم» می‌نوشتند. هیچ‌وقت حس نکردیم بین من و برادرانم فرقی می‌گذارند. هیچ‌گاه برای ما محدویتی خاص نمی‌گذاشتند، حتی ما شب‌ها با هم دوچرخه‌سواری می‌کردیم و آزاد بودیم.