صنعت فضایی ایران با عبور از مرحله توسعه آزمایشگاهی، اکنون بر دستیابی به مدار ژئو، توسعه منظومههای ارتباطی و استفاده از «دیپلماسی داده» برای مدیریت بحرانها و منابع کشور تمرکز کرده است.
در فضا هیچپناهگاه امنی وجود ندارد و نمیتوان ماهوارهها را با ساخت سپر فیزیکی ایمن نگاه داشت در نتیجه در صورتی که پیشرفتهترین ماهوارهها به زیرساختهای آسیبپذیر وابسته باشند، با شروع یک درگیری نظامی کاراییشان را از دست خواهند داد.