بازار اجاره مسکن در ایران، حالا دیگر فقط تحت تاثیر قیمتهای نجومی نیست؛ برخی از مالکان با تعیین شروطی غیرمعمول و عجیب، مستاجران را در موقعیتهای سخت و گاه تحقیرآمیز قرار دادهاند
شاید مهمترین موضوع تغییر نگاه از مسکن بهعنوان کالای سرمایهای به کالای مصرفی و حیاتی در سیاستگذاری ملی و در نزد ارکان حکومت است. در وضعیت فعلی که بحران اجارهنشینی در ایران یک معضل صرفاً اقتصادی نیست، بلکه به مسألهای اجتماعی، فرهنگی و حتی امنیتی تبدیل شده، در صورتیکه دولت و نهادهای تصمیمگیر، راهکارهای فوری و بنیادی برای آن نیاندیشند، پیامدهای آن نهتنها دامنگیر ساکنان مناطق حاشیهای، بلکه کل ساختار شهری و جامعه ایران خواهد بود.
در صورتی که ملک دارای عیبی باشد که مانع استفاده مستاجر از آن شود، مستاجر حق فسخ قرارداد را دارد. همچنین، در صورتی که موجر بدون دلیل موجه از انجام تعمیرات ضروری خودداری کند، مستاجر میتواند قرارداد را فسخ کند.
از سوی دیگر خروج اتباع بیگانه ظاهرا به افزایش عرضه مسکن استیجاری انجامیده است. آنطور که نایب رییس اتحادیه مشاوران املاک گفته با شدت گرفتن خروج اتباع، عرضه مسکن در بخش املاک کلنگی بهویژه در مناطق پایینشهر افزایش یافته است
اگر امکاناتی همچون پارکینگ، آسانسور و انباری نیز در نظر گرفته شود، حداقل بودجه مورد نیاز برای رهن کامل یک واحد آپارتمان، بین ۹۰۰ میلیون تا یک میلیارد تومان خواهد بود
کارشناس بازار مسکن معتقد است؛ تعیین سقف ۲۵ درصدی افزایش اجارهبها یک تصمیم درمانی برای این درد مزمن نبود، زیرا اجارهبها یکی از مهمترین دغدغههای زندگی شهری است و مستقیماً بر کیفیت زندگی خانوارها تأثیر میگذارد.