برچسب آمار تورم

ارزش دلاری مزد کارگران ایرانی در سال ۹۰ یعنی حدود ۱۳ سال پیش بیش از ۲۰۰ دلار بوده و در این سال‌ها و در شرایطی که ۴ ماه دیگر از سال ۱۴۰۳ باقی مانده، این رقم به حدود ۱۰۰ دلار رسیده و ممکن است که روند نزولی آن نیز ادامه یابد و با این شرایط معیشت کارگران ایرانی هر روز بیشتر از قبل در تنگنا و محاصره قرار خواهد گرفت.

تورم نقطه به نقطه دی ماه ۱۴۰۳ در مقایسه با این شاخص در آذر ماه که ۳۱.۴ درصد گزارش شده بود افزایش ۰.۴ واحد درصد داشته است. در حقیقت با این روند بالاترین رقم تورم ماهانه ایران در سال ۱۴۰۳؛ فعلا در دی ماه به ثبت رسیده است. هم چنین جزئیات گزارش مرکز آمار ایران از تورم دی ماه ۱۴۰۳ نشان می‌دهد که نرخ ماهانه تورم خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها در این ماه برای چهارمین بار در سال جاری، بالاتر از تورم عمومی کشور ایستاد.

سال ۱۴۰۳ در حالی به پایان رسید که اقتصاد ایران در شرایطی نامساعد به سر می‌برد واتفاقات سیاسی، اما بیش از آنچه انتظار می‌رفت فضای اقتصاد ایران را تحت تاثیر قرار داد.

بررسی سبد مصرفی خانوار نشان می‌دهد به طور کلی مصرف مواردی مانند گوشت قرمز و مرغ تا حدی کاهش داشته و جای آن با مواد غذایی مانند تخم مرغ پر شده است. همچنین، هزینه‌های ناسالم مانند دخانیات در گروه‌هایی با درآمد پایین‌تر و افزایش قیمت مواد غذایی مواردی است که نگرانی‌ها در مورد گرسنگی پنهان را افزایش می‌دهد

تا زمانی که ریشه‌های تورم، از جمله نوسانات ارزی، هزینه‌های تولید و تاثیرات اقلیمی و منطقه‌ای به درستی مدیریت نشوند، امید به بهبود وضعیت سفره‌های مردم، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی خواهد ماند. اقتصاد ایران در این مقطع، بیش از هر زمان دیگری نیازمند تدبیر، صداقت در بیان واقعیت‌ها و اقدام عملی برای حمایت از معیشت مردم است.

بررسی گزارش مرکز آمار ایران از نرخ تورم مرداد ماه در ۳۱ استان کشور حاکی است، استان سمنان با نرخ تورم ۴۰.۵ درصد بالاترین تورم را داشته و هرمزگان با نرخ تورم ۴۰ درصدی در رتبه دوم هست.

 شاخص قیمت مصرف‌کننده در مردادماه ۱۴۰۴ بررسی شده است. ماهی که به ادعای غرب، فشار تحریم‌ها افزایش پیدا کرده تا ایران با کاهش فروش نفت مواجه شود. طبق این گزارش، تورم ماهانه مرداد ماه ۲.۹ درصد بوده است.

جامعه‌ای که جوانانش و حتی رده میانسالانش هنوز سرپناهی برای زندگی یا امید به تغییر ندارند در شرایطی دست به ولخرجی‌های بیهوده می‌زند که هر بار، هر روز و با هر هزینه به خود یادآوری می‌کند که او بازنده این روند است چرا که امیدی به بهبود زندگی ندارد و این موضوع می‌تواند اثرات روانی اجتماعی و سیاسی سنگینی را با خود در پی داشته باشد. در واقع این همان نقطه‌ای است که اقتصاد در حال فریاد زدن درباره بحران است و در مقابل به نظر می‌رسد سیاستمداران گوش‌های خود را محکم بسته باشند. این گونه است که اگر در بحران کرونا اثر رژلب به اثر ریمل بدل شد، به نظر می‌رسد در ایران امروز شاید بتوان از اثر قهوه یا اثر کافه و حتی اثر لبوبو سخن گفت؛ جایگزینی‌های کوچک و شیرین، برای رؤیا‌های بزرگی که دیگر دست‌یافتنی نیستند و تبعات ویرانگری می‌تواند با خود در پی داشته باشد.