در حالی‌ که دولت‌ها و شرکت‌های جهان با آزادسازی داده‌ و تبدیل آن به «دارایی مایع» سالانه صدها میلیارد دلار ارزش اقتصادی و اجتماعی خلق می‌کنند، ایران بر روی انبوهی از اطلاعات نشسته که یا پراکنده است، یا قفل‌ شده، یا در قالبی منتشر می‌شود که امکان تحلیل و استفاده ندارد. این انباشت عظیم داده، اگر درست ساماندهی و آزاد شود، می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین دارایی‌های پنهان اقتصاد ایران باشد؛ اما اکنون بیشتر شبیه گنجی خام و دفن‌شده است.