فیلم «الماس‌های تراش نخورده» ساخته برادران سفدی یکی از شاخص‌ترین فیلم‌های جنایی مدرن در دهه اخیر‌ است.  اثری پرتنش به تهیه‌‌کنندگی مارتین اسکورسیزی؛ همین نسبت، آن‌ را در امتداد سنت سینمای مافیایی قرار می‌دهد.  فیلم در فضای شهری پرهیاهو، سقوط تدریجی مردی را به تصویر می‌کشد که اسیر وسوسه‌ی بی‌پایان ریسک و ثروت است.

فیلم سینمایی «روما» ساختهٔ آلفونسو کواران، و محصول نتفلیکس در سال ۲۰۱۸ و برندهٔ شیر طلای ونیز در همان سال و جایزه بهترین فیلم خارجی زبان اسکار ۲۰۱۹، تجربه‌ای سینمایی و انسانی است که با دقت تمام زندگی و طبقات اجتماعی مکزیک دههٔ ۱۹۷۰ را بازنمایی می‌کند. انتخاب سیاه‌وسفید و استفاده از لنز واید و لانگ‌شات‌های طولانی و حرکت‌های پن و تراکینگ، وحدت فضایی و زمانی را به مخاطب منتقل می‌کند و حس حضور در لحظه‌های تجربی شخصیت‌ها را ایجاد می‌کند. دوربین در تمامی پلان‌ها فراتر از ثبت اتفاقات عمل می‌کند و نقش یک ناظر دقیق و همراه شخصیت‌ها را ایفا می‌کند به گونه‌ای که مخاطب همواره با جریان زندگی و لحظات حساس همراه است و انسجام و همزمانی با رویدادها را تجربه می‌کند.

روزگاری سخت و نفس‌گیر فرا رسیده است؛ روزگاری که در آن فرهنگِ تمدنی و هنرِ ایران، با شتابی هولناک، واپسین داشته‌ها و باقی‌مانده‌ی اعتبار تاریخی خویش را از کف می‌دهد. گویی ستون‌هایی که قرن‌ها بار هویت این سرزمین را بر دوش کشیده بودند، یکی‌یکی فرومی‌ریزند و ما در میانه‌ی این فروریختن، تنها نظاره‌گریم.

او درباره سختی تولید اثر نیز توضیح داد: فیلمی با لوکیشن‌های متعدد و میزانس‌های پر بازیگر به انرژی و توان بالایی نیاز دارد. من چون هنوز جوانم و توان دویدن دارم، ترجیح می‌دهم همین حالا فیلم‌هایی با لندسکیپ وسیع و هیجان‌انگیز بسازم، شاید ده سال دیگر چنین توانی نداشته باشم.

امروز دیگر شبکه‌های اجتماعی فقط بستر گفت‌وگو یا سرگرمی نیستند؛ آن‌ها به ابزاری برای همبستگی، مطالبه‌گری و حتی الهام سینمایی بدل شده‌اند. از سال گذشته تا امسال، دو ماجرای واقعی در ایران رخ داد که یکی دل ملتی را شاد کرد و دیگری پایانی غم‌انگیز را به همراه داشت که نشان داد چگونه «قدرت جمعی دیجیتال» می‌تواند هم جان نجات دهد و هم داستانی برای پرده سینما خلق کند.