جشنواره ونیز امسال یک تناقض قابل تأمل را پیش چشم سینمای ایران گذاشت؛ از یک سو، یک فیلم درباره غزه نزدیک به ۲۵ دقیقه تشویق میشود و پرچم فلسطین در سالن به اهتزاز درمیآید، از سوی دیگر، بخشی از سینمای فارسیزبان حاضر در جشنواره، درگیر نمایش فردی، ژست و فرش قرمز است. مسئله فقط رفتار چند بازیگر نیست؛ پرسش بزرگتر این است که چه کسی قرار است در جشنوارههای جهانی با نام ایران سخن بگوید؟
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز از ابتدا درگیر یک پرسش جدی بود: سینما در برابر سیاست و بحرانهای جهان امروز چه موضعی دارد؟
حتی پیش از آغاز جشنواره، تصمیم اولیه برای برگزارنکردن نشست خبری هیئت داوران با واکنش و اعتراض روبهرو شد و جشنواره در نهایت از تصمیم خود عقب نشست. همزمان، بیش از ۲۰۰ چهره سینمایی و فرهنگی در نامهای خواستار اقدام جدیتر جشنواره درباره مسئله فلسطین شدند.
در نخستین نشست خبری هیئت داوران نیز، مسئله سیاسیبودن سینما خیلی زود به یکی از پرسشهای اصلی تبدیل شد. مگی جیلنهال، رئیس هیئت داوران، صریحاً از این ایده دفاع کرد که فیلمها اساساً و ناگزیر سیاسیاند.