به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ در قاموس حکمرانی مدرن، مواجهه دولتها با متغیرهای حساس اقتصادی، پیش از آنکه محکی برای سنجش دانش حسابداری و تکنیکی مدیران باشد، عیاری بیواسطه برای ارزیابی بلوغ سیاسی، کارآمدی اجرایی و پایبندی به قرارداد اجتماعی است. در میان تمام شاخصهای معیشتی در ایران، هیچ پدیدهای به اندازه بنزین با روان جمعی، انتظارات تورمی و ثبات روانی جامعه گره نخورده است؛ متغیری که مدتهاست از یک فرآورده هیدروکربوری فراتر رفته و به دماسنج سنجش اعتماد میان حاکمیت و ملت تبدیل شده است.
آنچه طی هفتههای اخیر در اتمسفر سیاسی و رسانهای کشور گذشت؛ از انتشار زمزمههای افزایش بها و تغییر شیوه توزیع گرفته تا اجرای شتابزده یک طرح محلی در کرمان و ابطال بلافاصله آن، همگی در کنار رگبار تکذیبیههای خنثی و تکراری. نمایانگر بازتولید الگویی آشنا، اما بهشدت فرساینده از مدیریت در سایه است. این شیوه از سیاستورزی که اراده عمومی را با تاکتیک آزمونوخطا، بالونهای آزمایشی و محکزدن آستانه تابآوری جامعه میسنجد، بیش از آنکه گرهی از ناترازی مزمن انرژی بگشاید، امنیت ذهنی شهروندان را دستخوش نااطمینانی، سردرگمی و اضطراب مزمن میکند.