به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ در روزهایی که افکار عمومی و اراده جمعی ایرانیان، بیش از هر زمان دیگری بر محور «خونخواهی» و احیای اقتدار ملی متمرکز است، خواندن برخی اظهارنظرها از سوی چهرههای سیاسی، بیش از آنکه نشاندهنده دلسوزی برای کشور باشد، پرده از یک کژفهمی عمیقِ راهبردی برمیدارد. توئیت اخیر جواد امام، سخنگوی جبهه اصلاحات، نمونهای بارز از همین کژفهمیهاست؛ متنی که با کلیدواژههایی، چون «منافع ملی»، «رفاه» و «حاکمیت مردم» بزک شده، اما در بطن خود، بازتولید همان مغالطهها و دوگانهسازیهای کاذبی است که سالهاست ماشین پیشرفت کشور را کند کرده است.
آقای سخنگو در یادداشت کوتاه خود، «انتقام» را در نقطه مقابل «منافع ملی» قرار داده و تلاش کرده تا مطالبه عمومی برای تنبیه متجاوز را به یک «هیجان» یا «نمایش قدرت» تقلیل دهد. اما به راستی این جماعت که ردای دفاع از منافع ملی را به تن کردهاند، تا چه حد مختصات واقعی این منافع را درک میکنند؟ برای فهم این موضوع، نیازی به تحلیلهای پیچیده نیست؛ کافی است به حافظه تاریخی همین چند سال اخیر رجوع کنیم.
