به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، هفتهی جهانی خلعسلاح که هر سال از ۲۴ تا ۳۰ اکتبر برگزار میشود، یادآور یکی از بنیادیترین آرمانهای بشری است؛ پایان دادن به خشونت، مسابقه تسلیحاتی و نظامیگری بهعنوان پیششرط صلح پایدار. سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۸، پس از نخستین نشست ویژه درباره خلعسلاح، این هفته را بهعنوان فرصتی جهانی برای گفتوگو و آگاهیبخشی اعلام کرد تا دولتها، جوامع مدنی و ملتها درباره خطرات تسلیحات و ضرورت سرمایهگذاری بر توسعه انسانی بهجای هزینههای نظامی بیندیشند. اما در بخشی از خاورمیانه که سالهاست زیر سایه سلاح و ایدئولوژی خشونت زندگی میکند، پیام خلعسلاح هنوز پژواکی ندارد. کردستان ایران یکی از این مناطق است؛ جایی که حضور گروههای مسلح، مانعی جدی بر سر راه صلح، ثبات و توسعه اجتماعی شده است.
در طول دهههای گذشته، گروههایی، چون پ. ک. ک، پژاک، کومله، دموکرات و پاک با شعارهایی ظاهراً آزادیخواهانه، اما در عمل با رویکردی ایدئولوژیک و نظامی، به یکی از مهمترین عوامل تداوم ناامنی در مناطق کردنشین ایران تبدیل شدهاند.
این گروهها نه تنها از مسیر گفتوگو، مطالبهگری مدنی و مشارکت سیاسی فاصله گرفتهاند، بلکه سلاح را به ابزار اصلی هویت و مشروعیت خود بدل کردهاند. در نتیجه، جامعهای که میتوانست با تکیه بر ظرفیتهای فرهنگی، آموزشی و مدنی به الگوی توسعه در غرب کشور بدل شود، اکنون درگیر چرخهای از ترس، فقر، مهاجرت و بیاعتمادی شده است.